کلیدیترین ابزار کاهش «انگ» بیماران اسکیزوفرنی
به گزارش مهر، مهدی تهرانی دوست، با تأکید بر اینکه اسکیزوفرنی یک اختلال تکبعدی نیست، اظهار داشت: این بیماری به مثابه یک طیف گسترده، متناسب با سن بروز، تظاهرات متفاوتی دارد. در سنین نوجوانی و جوانی، ما با پدیده «ازهمگسیختگی رفتاری و هیجانی» روبرو هستیم که فرد را در برقراری ارتباط با واقعیت و هنجارهای اجتماعی دچار چالش جدی میکند.
در سنین بالاتر، علائم دیگر بیماری نظیر هذیانهای سوءظن و توهمات شنوایی (شنیدن اصوات دستوری) نمود بیشتری دارد که میتواند منجر به قطع ارتباط فرد با محیط و رفتارهای پرخاشگرانه شود.
این روانپزشک با اشاره به مزمن بودن این بیماری (نیازمند حداقل ۶ ماه تداوم علائم برای تشخیص قطعی)، ضمن دعوت خانوادهها به پرهیز از هراس نسبت به مداخلات دارویی، گفت: نسل جدید داروهای روانپزشکی با اثربخشی بالا و عوارض محدود، افقهای روشنی را در کنترل این بیماری گشوده است. با این حال، درمان تنها در دارو خلاصه نمیشود.
به گفته وی، مداخلات غیردارویی، رواندرمانیهای حمایتی و «بازتوانی شناختی» نقش مکملی در بازیابی ظرفیتهای از دسترفته ذهنی، تمرکز و توجه بیمار ایفا میکنند تا فرد بتواند به زندگی در جامعه بازگردد.
انگزدایی؛ مسئولیت اجتماعی خانواده و جامعه
تهرانیدوست، بر ضرورت اصلاح نگرش عمومی نسبت به بیماران اسکیزوفرنی، تاکید و تصریح کرد: بیماری اسکیزوفرنی، به معنای طرد شدن از جامعه نیست. بستری شدن در بیمارستان تنها محدود به شرایط حاد و اولیه برای آغاز درمان است و پس از آن، بیمار باید در محیط امن خانواده و اجتماع قرار گیرد. تداوم حمایت عاطفی و اجتماعی، کلیدیترین ابزار برای کاهش «انگ» و کمک به پایداری شرایط بیمار است.
استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، ضمن ابراز امیدواری به پیشرفتهای علمیِ پیشِ رو، از خانوادهها خواست تا با افزایش دانش تخصصی و حفظ پیوند عاطفی با بیمار، از پیشروی آسیبهای روانی جلوگیری کرده و مسیری هموارتر برای بازگشت این عزیزان به زندگی عادی ترسیم کنند.
در سنین بالاتر، علائم دیگر بیماری نظیر هذیانهای سوءظن و توهمات شنوایی (شنیدن اصوات دستوری) نمود بیشتری دارد که میتواند منجر به قطع ارتباط فرد با محیط و رفتارهای پرخاشگرانه شود.
این روانپزشک با اشاره به مزمن بودن این بیماری (نیازمند حداقل ۶ ماه تداوم علائم برای تشخیص قطعی)، ضمن دعوت خانوادهها به پرهیز از هراس نسبت به مداخلات دارویی، گفت: نسل جدید داروهای روانپزشکی با اثربخشی بالا و عوارض محدود، افقهای روشنی را در کنترل این بیماری گشوده است. با این حال، درمان تنها در دارو خلاصه نمیشود.
به گفته وی، مداخلات غیردارویی، رواندرمانیهای حمایتی و «بازتوانی شناختی» نقش مکملی در بازیابی ظرفیتهای از دسترفته ذهنی، تمرکز و توجه بیمار ایفا میکنند تا فرد بتواند به زندگی در جامعه بازگردد.
انگزدایی؛ مسئولیت اجتماعی خانواده و جامعه
تهرانیدوست، بر ضرورت اصلاح نگرش عمومی نسبت به بیماران اسکیزوفرنی، تاکید و تصریح کرد: بیماری اسکیزوفرنی، به معنای طرد شدن از جامعه نیست. بستری شدن در بیمارستان تنها محدود به شرایط حاد و اولیه برای آغاز درمان است و پس از آن، بیمار باید در محیط امن خانواده و اجتماع قرار گیرد. تداوم حمایت عاطفی و اجتماعی، کلیدیترین ابزار برای کاهش «انگ» و کمک به پایداری شرایط بیمار است.
استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، ضمن ابراز امیدواری به پیشرفتهای علمیِ پیشِ رو، از خانوادهها خواست تا با افزایش دانش تخصصی و حفظ پیوند عاطفی با بیمار، از پیشروی آسیبهای روانی جلوگیری کرده و مسیری هموارتر برای بازگشت این عزیزان به زندگی عادی ترسیم کنند.
