مددکاری اجتماعی در جهان و ایران
اکرم نصیری
مددکاری اجتماعی در دهههای اخیر از یک حرفه محدود به خدمات حمایتی سنتی، به یک دانش میانرشتهای گسترده تبدیل شده است. رشد مشکلات اجتماعی، تغییر سبکهای زندگی، گسترش فضای مجازی، مهاجرت، بحرانهای اقتصادی و پیری جمعیت در بسیاری از کشورها باعث شده که نقش مددکاران اجتماعی بیش از هر زمان دیگر ارزش پیدا کند.
به گزارش میگنا رسانه سلامت روان ایران مددکاری اجتماعی در جهان بهعنوان یک حرفه علمی، تخصصی و انسانی شناخته میشود که هدف آن کمک به بهبود کیفیت زندگی افراد، خانوادهها و جوامع است.
اگرچه در نگاه بسیاری، مددکار اجتماعی تنها کسی است که با گروههای آسیبپذیر کار میکند، اما واقعیت این است که آینده این رشته در جهان کاملاً وابسته به فناوری، سیاستگذاری اجتماعی، هوش مصنوعی، دادهکاوی، اقتصاد و علوم انسانی است.
همین موضوع باعث شده که آینده مددکاری اجتماعی تفاوتی بسیار جدی با گذشته داشته باشد؛ چه در کشورهای توسعهیافته و چه در ایران.
مددکاری اجتماعی در جهان در حال گذار به مدلی علمیتر و فناورانهتر است. دیگر کمکرسانی تنها به شکل حضوری انجام نمیشود و سیستمهای شناسایی و غربالگری روانی و اجتماعی مبتنی بر داده و تحلیل رفتاری در حال جایگزینی روشهای سنتی هستند.
بهعبارت دیگر، مددکار اجتماعی آینده تنها متخصص حوزه آسیب نیست، بلکه تحلیلگر، پژوهشگر، آشنا به فناوری و حتی سیاستگذار اجتماعی خواهد بود.
اکرم نصیری در ادامه آورده است مطالعه آینده این رشته بدون شناخت سرعت تحولات جهان امکانپذیر نیست، زیرا نیازهای اجتماعی تغییر کرده و ابزارهای کمک به انسانها نیز متفاوت شدهاند.
در کشورهای پیشرفته، سرمایهگذاری بر سلامت روان، پیشگیری از جرم، بازپروری اجتماعی، حمایت از مهاجران و مبارزه با تنهایی اجتماعی باعث شده که مددکاران اجتماعی نقش پررنگتری پیدا کنند.
بسیاری از دانشگاهها رشته مددکاری اجتماعی را با گرایشهای تکنولوژی اجتماعی، سلامت روان دیجیتال، مدیریت کلان آسیبها و کار با مهاجران ارائه میدهند. این گرایشها نشان میدهد که آینده این رشته تنها یک فعالیت حمایتی نیست، بلکه مدیریتی، ساختاری و علمی است.
همزمان با رشد فناوری، مددکاری اجتماعی دیجیتال در جهان به شدت گسترش یافته است. یک مددکار میتواند از طریق مشاوره آنلاین، پایش رفتاری هوشمند، تحلیل دادههای اجتماعی و حتی استفاده از هوش مصنوعی، افراد را شناسایی و مداخله مؤثرتر انجام دهد. این روند بهویژه در بحران کووید۱۹ سرعت بیشتری پیدا کرد و جهان متوجه شد که بدون ابزار دیجیتال، سیستمهای حمایتی قادر به خدمترسانی سریع و دقیق نیستند.
اکنون بسیاری از کشورها از هوش مصنوعی برای تحلیل رفتارهای پرخطر، پیشبینی خودکشی، شناسایی خشونت خانگی و غربالگری اعتیاد استفاده میکنند. بنابراین در آینده، مددکار اجتماعی دقیقتر، سریعتر و علمیتر از گذشته عمل خواهد کرد.
تغییر ساختار جوامع در جهان، مشکلات جدیدی ایجاد کرده است. پیری جمعیت در اروپا و شرق آسیا، موجهای عظیم مهاجرت، بحرانهای پناهجویان، افزایش طلاق، فروپاشی ساختارهای سنتی خانواده، مشکلات اقتصادی، و گسترش بیماریهای روانی، همگی نشان میدهند که تقاضا برای مددکاری اجتماعی کمتر نخواهد شد.
بر اساس پیشبینی بسیاری از مراکز تحقیقاتی، در ده سال آینده یکی از پرتعدادترین مشاغل حوزه علوم انسانی، حرفه مددکاری اجتماعی و مشاغل وابسته به آن خواهد بود.
اما پرسش اصلی برای مخاطب ایرانی همیشه این است که آینده مددکاری اجتماعی در ایران چگونه خواهد بود؟
آیا فرصتی برای رشد وجود دارد؟
آیا بازار کار این رشته توسعه پیدا میکند؟
واقعیت این است که ایران از نظر شاخصهای اجتماعی در وضعیتی قرار دارد که نیاز به مددکاری اجتماعی هر روز بیشتر میشود. افزایش مشکلات اقتصادی، مهاجرت، افسردگی، اعتیاد، خشونت خانگی، سالمندی، فقر پنهان و آسیبهای فضای مجازی همگی باعث شدهاند که تقاضا در این حوزه افزایش یابد. بسیاری از کارشناسان معتقدند که ایران بدون گسترش حرفهای مددکاری اجتماعی امکان مدیریت بحرانهای اجتماعی آینده را نخواهد داشت.
نکته مهم این است که تا چند سال پیش، مددکاری اجتماعی در ایران بیشتر به فعالیتهای خیریه یا مشاورههای محدود خلاصه میشد، اما امروز با ورود دانشگاهها، بهزیستی، نهادهای دولتی، سازمانهای مردمنهاد و شرکتهای استارتاپی اجتماعی، این رشته وارد مرحله نوین شده است.
آینده این حوزه در ایران، بیش از هر چیز وابسته به دیجیتالی شدن خدمات اجتماعی است.
یکی از بزرگترین مشکلات کشور، دسترسی نابرابر به خدمات روانی و اجتماعی است و تنها با مددکاری دیجیتال میتوان بخش زیادی از این فاصله را کاهش داد. این یعنی مددکاران جوان باید آشنایی با فناوری، تحلیل داده، تولید محتوا، مشاوره آنلاین و کار با پلتفرمهای اجتماعی را جدی بگیرند.
هوش مصنوعی نیز در آینده مددکاری اجتماعی ایران نقش بزرگی خواهد داشت. با توجه به گسترده بودن جمعیت و شدت آسیبهای اجتماعی، نمیتوان تنها به حضور فیزیکی کمککنندگان تکیه کرد. سیستمهای هوشمند میتوانند هشدارهای زودرس درباره خودکشی نوجوانان، وضعیت خطر در خانواده، رفتارهای پرخطر کاربران شبکههای اجتماعی و علائم افسردگی را شناسایی کنند.
در کشورهای پیشرفته این سیستمها سالهاست اجرا شده و در ایران نیز زیرساخت آن در حال شکلگیری است. بنابراین مددکاری اجتماعی به سمت هوشمند شدن پیش میرود و کسانی که زودتر این مهارتها را یاد بگیرند، آینده شغلی بهتری خواهند داشت.
بازار کار مددکاری اجتماعی در ایران برخلاف تصور عمومی محدود نیست. امروز مددکاران در مدارس، بیمارستانها، دادگاهها، زندانها، کلینیکهای ترک اعتیاد، مراکز سالمندی، سازمانهای مردمنهاد، شرکتهای دانشبنیان، اورژانس اجتماعی، مراکز مشاوره آنلاین و حتی شرکتهای خصوصی فعال هستند.
بسیاری از کسبوکارها برای مدیریت روابط انسانی، تعارض در محیط کار و آموزش روانی کارمندان نیاز به متخصصان مددکاری دارند. به همین دلیل آینده شغلی این رشته رو به گسترش است، البته به شرط آنکه مهارتهای جدید حرفهای به آن اضافه شود.
یکی دیگر از عوامل مهم آینده مددکاری اجتماعی در ایران، تغییر نگاه جامعه نسبت به روان و مسائل اجتماعی است. روزگاری گفتگو درباره اعتیاد، افسردگی، خشونت یا مشکلات خانوادگی تابو بود، اما امروز مردم بیشتر از قبل آماده پذیرش کمک تخصصی هستند.
همین موضوع فرصت بزرگی برای رشد خدمات تخصصی و علمی مددکاری ایجاد کرده است. افزایش آگاهی اجتماعی، فضای مجازی و سبک زندگی شهری باعث شده که افراد بیشتری به مشاوره و حمایت حرفهای روی بیاورند. این روند در آینده بسیار گستردهتر خواهد شد.
دانشگاههای ایران نیز در حال تقویت رشته مددکاری اجتماعی هستند. بسیاری از پروژههای تحقیقاتی روی کودکان کار، زنان سرپرست خانوار، اعتیاد، سالمندی و طلاق انجام شده و نتایج آنها در برنامهریزیهای اجتماعی اثرگذار است.
اگر این مسیر ادامه پیدا کند، در سالهای آینده مددکاری اجتماعی به یکی از مهمترین ابزارهای کاهش آسیب اجتماعی تبدیل خواهد شد. اما آنچه اهمیت دارد، اصلاح ساختار شغلی، افزایش امنیت شغلی، توسعه خدمات آنلاین، و استفاده از فناوری است. بدون این موارد، آینده این حرفه با چالش روبهرو خواهد شد.
در سطح جهانی، آینده مددکاری اجتماعی به سمت تحلیل دادههای اجتماعی حرکت میکند. هر کاربر اینترنت روزانه ردپاهای رفتاری در شبکههای اجتماعی، موتورهای جستوجو و نرمافزارها ثبت میکند. تحلیل این اطلاعات میتواند رفتار آینده فرد را پیشبینی کند.
اگر این تحلیل در مسیر شناسایی آسیب اجتماعی قرار بگیرد، مددکاران زودتر از بحران وارد عمل میشوند. برای مثال، برخی کشورها از الگوریتمهای تحلیلی برای پیشبینی احتمال خشونت علیه کودکان یا خشونت خانگی استفاده میکنند.
این پیشبینیها جان انسانهای زیادی را نجات داده است. چنین فناوریهایی در آینده وارد ایران نیز خواهد شد و مددکاران باید آماده همکاری با این سیستمها باشند.
نکته مهم دیگر، نقش مددکاری در مدیریت بحرانهای جمعی است.
زلزله، جنگ، بیماریهای همهگیر، حوادث اجتماعی و فروپاشی اقتصادی همواره آسیب روانی و اجتماعی ایجاد میکنند. در جهان هر جا بحران بزرگی رخ داده، مددکاران اجتماعی نقش اصلی در بازگشت مردم به زندگی عادی داشتهاند.
در ایران نیز چنین بحرانهایی وجود داشته و در آینده نیز احتمال وقوع آنها هست. بنابراین نیاز به متخصصانی که آموزشدیده و مجهز باشند بیشتر از گذشته خواهد شد.
چالش بزرگ مددکاری اجتماعی در آینده این است که جامعه دچار تغییرات فرهنگی و نسلی شده است. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که سرعت تغییر در آن بسیار زیاد است. شبکههای اجتماعی، بازیهای آنلاین و فضای مجازی باعث شده که هویت و روابط انسانی شکل جدیدی پیدا کند. آسیبهای این نسل با نسلهای گذشته متفاوت است و مددکار اجتماعی باید زبان این نسل را بشناسد.
آینده این رشته به کسانی تعلق دارد که قدرت ارتباط با جامعه دیجیتال و نسل جدید را داشته باشند.
مددکاری اجتماعی در آینده تبدیل به حرفهای بینالمللی خواهد شد. بسیاری از مددکاران میتوانند در سطح جهانی فعالیت کنند، از راه دور مشاوره بدهند، در پروژههای بینالمللی مشارکت داشته باشند و حتی در کشورهای دیگر شغل بگیرند.
در ایران نیز کسانی که زبان انگلیسی و مهارت دیجیتال را در کنار دانش مددکاری بیاموزند، امکان فعالیت فرامرزی خواهند داشت.
آینده مددکاری اجتماعی در جهان و ایران روشن، گسترده و علمی است. هرچقدر مشکلات اجتماعی پیچیدهتر شوند، نیاز به متخصصان حرفهای بیشتر میشود. اما این آینده متعلق به کسانی است که مهارتهای جدید یاد بگیرند، با فناوری آشنا باشند، تحلیل اجتماعی را بشناسند و به کمکهای سنتی محدود نمانند.
کمک به انسانها همیشه ارزشمند بوده و مددکاری اجتماعی در عصر جدید در خط مقدم سلامت روانی و اجتماعی جامعه قرار دارد. این حرفه زمانی به اوج قدرت خود میرسد که علمی، هوشمند، دیجیتال و تخصصی شود.
جهان به سمت همین مسیر پیش میرود و ایران نیز بهطور تدریجی در حال ورود به این مسیر است. آینده این رشته نه تنها روشن است، بلکه یکی از مهمترین مولفه های رفتاری، روانی و انسانی جامعه آینده خواهد بود.
به گزارش میگنا رسانه سلامت روان ایران مددکاری اجتماعی در جهان بهعنوان یک حرفه علمی، تخصصی و انسانی شناخته میشود که هدف آن کمک به بهبود کیفیت زندگی افراد، خانوادهها و جوامع است.
اگرچه در نگاه بسیاری، مددکار اجتماعی تنها کسی است که با گروههای آسیبپذیر کار میکند، اما واقعیت این است که آینده این رشته در جهان کاملاً وابسته به فناوری، سیاستگذاری اجتماعی، هوش مصنوعی، دادهکاوی، اقتصاد و علوم انسانی است.
همین موضوع باعث شده که آینده مددکاری اجتماعی تفاوتی بسیار جدی با گذشته داشته باشد؛ چه در کشورهای توسعهیافته و چه در ایران.
مددکاری اجتماعی در جهان در حال گذار به مدلی علمیتر و فناورانهتر است. دیگر کمکرسانی تنها به شکل حضوری انجام نمیشود و سیستمهای شناسایی و غربالگری روانی و اجتماعی مبتنی بر داده و تحلیل رفتاری در حال جایگزینی روشهای سنتی هستند.
بهعبارت دیگر، مددکار اجتماعی آینده تنها متخصص حوزه آسیب نیست، بلکه تحلیلگر، پژوهشگر، آشنا به فناوری و حتی سیاستگذار اجتماعی خواهد بود.
اکرم نصیری در ادامه آورده است مطالعه آینده این رشته بدون شناخت سرعت تحولات جهان امکانپذیر نیست، زیرا نیازهای اجتماعی تغییر کرده و ابزارهای کمک به انسانها نیز متفاوت شدهاند.
در کشورهای پیشرفته، سرمایهگذاری بر سلامت روان، پیشگیری از جرم، بازپروری اجتماعی، حمایت از مهاجران و مبارزه با تنهایی اجتماعی باعث شده که مددکاران اجتماعی نقش پررنگتری پیدا کنند.
بسیاری از دانشگاهها رشته مددکاری اجتماعی را با گرایشهای تکنولوژی اجتماعی، سلامت روان دیجیتال، مدیریت کلان آسیبها و کار با مهاجران ارائه میدهند. این گرایشها نشان میدهد که آینده این رشته تنها یک فعالیت حمایتی نیست، بلکه مدیریتی، ساختاری و علمی است.
همزمان با رشد فناوری، مددکاری اجتماعی دیجیتال در جهان به شدت گسترش یافته است. یک مددکار میتواند از طریق مشاوره آنلاین، پایش رفتاری هوشمند، تحلیل دادههای اجتماعی و حتی استفاده از هوش مصنوعی، افراد را شناسایی و مداخله مؤثرتر انجام دهد. این روند بهویژه در بحران کووید۱۹ سرعت بیشتری پیدا کرد و جهان متوجه شد که بدون ابزار دیجیتال، سیستمهای حمایتی قادر به خدمترسانی سریع و دقیق نیستند.
اکنون بسیاری از کشورها از هوش مصنوعی برای تحلیل رفتارهای پرخطر، پیشبینی خودکشی، شناسایی خشونت خانگی و غربالگری اعتیاد استفاده میکنند. بنابراین در آینده، مددکار اجتماعی دقیقتر، سریعتر و علمیتر از گذشته عمل خواهد کرد.
تغییر ساختار جوامع در جهان، مشکلات جدیدی ایجاد کرده است. پیری جمعیت در اروپا و شرق آسیا، موجهای عظیم مهاجرت، بحرانهای پناهجویان، افزایش طلاق، فروپاشی ساختارهای سنتی خانواده، مشکلات اقتصادی، و گسترش بیماریهای روانی، همگی نشان میدهند که تقاضا برای مددکاری اجتماعی کمتر نخواهد شد.
بر اساس پیشبینی بسیاری از مراکز تحقیقاتی، در ده سال آینده یکی از پرتعدادترین مشاغل حوزه علوم انسانی، حرفه مددکاری اجتماعی و مشاغل وابسته به آن خواهد بود.
اما پرسش اصلی برای مخاطب ایرانی همیشه این است که آینده مددکاری اجتماعی در ایران چگونه خواهد بود؟
آیا فرصتی برای رشد وجود دارد؟
آیا بازار کار این رشته توسعه پیدا میکند؟
واقعیت این است که ایران از نظر شاخصهای اجتماعی در وضعیتی قرار دارد که نیاز به مددکاری اجتماعی هر روز بیشتر میشود. افزایش مشکلات اقتصادی، مهاجرت، افسردگی، اعتیاد، خشونت خانگی، سالمندی، فقر پنهان و آسیبهای فضای مجازی همگی باعث شدهاند که تقاضا در این حوزه افزایش یابد. بسیاری از کارشناسان معتقدند که ایران بدون گسترش حرفهای مددکاری اجتماعی امکان مدیریت بحرانهای اجتماعی آینده را نخواهد داشت.
نکته مهم این است که تا چند سال پیش، مددکاری اجتماعی در ایران بیشتر به فعالیتهای خیریه یا مشاورههای محدود خلاصه میشد، اما امروز با ورود دانشگاهها، بهزیستی، نهادهای دولتی، سازمانهای مردمنهاد و شرکتهای استارتاپی اجتماعی، این رشته وارد مرحله نوین شده است.
آینده این حوزه در ایران، بیش از هر چیز وابسته به دیجیتالی شدن خدمات اجتماعی است.
یکی از بزرگترین مشکلات کشور، دسترسی نابرابر به خدمات روانی و اجتماعی است و تنها با مددکاری دیجیتال میتوان بخش زیادی از این فاصله را کاهش داد. این یعنی مددکاران جوان باید آشنایی با فناوری، تحلیل داده، تولید محتوا، مشاوره آنلاین و کار با پلتفرمهای اجتماعی را جدی بگیرند.
هوش مصنوعی نیز در آینده مددکاری اجتماعی ایران نقش بزرگی خواهد داشت. با توجه به گسترده بودن جمعیت و شدت آسیبهای اجتماعی، نمیتوان تنها به حضور فیزیکی کمککنندگان تکیه کرد. سیستمهای هوشمند میتوانند هشدارهای زودرس درباره خودکشی نوجوانان، وضعیت خطر در خانواده، رفتارهای پرخطر کاربران شبکههای اجتماعی و علائم افسردگی را شناسایی کنند.
در کشورهای پیشرفته این سیستمها سالهاست اجرا شده و در ایران نیز زیرساخت آن در حال شکلگیری است. بنابراین مددکاری اجتماعی به سمت هوشمند شدن پیش میرود و کسانی که زودتر این مهارتها را یاد بگیرند، آینده شغلی بهتری خواهند داشت.
بازار کار مددکاری اجتماعی در ایران برخلاف تصور عمومی محدود نیست. امروز مددکاران در مدارس، بیمارستانها، دادگاهها، زندانها، کلینیکهای ترک اعتیاد، مراکز سالمندی، سازمانهای مردمنهاد، شرکتهای دانشبنیان، اورژانس اجتماعی، مراکز مشاوره آنلاین و حتی شرکتهای خصوصی فعال هستند.
بسیاری از کسبوکارها برای مدیریت روابط انسانی، تعارض در محیط کار و آموزش روانی کارمندان نیاز به متخصصان مددکاری دارند. به همین دلیل آینده شغلی این رشته رو به گسترش است، البته به شرط آنکه مهارتهای جدید حرفهای به آن اضافه شود.
یکی دیگر از عوامل مهم آینده مددکاری اجتماعی در ایران، تغییر نگاه جامعه نسبت به روان و مسائل اجتماعی است. روزگاری گفتگو درباره اعتیاد، افسردگی، خشونت یا مشکلات خانوادگی تابو بود، اما امروز مردم بیشتر از قبل آماده پذیرش کمک تخصصی هستند.
همین موضوع فرصت بزرگی برای رشد خدمات تخصصی و علمی مددکاری ایجاد کرده است. افزایش آگاهی اجتماعی، فضای مجازی و سبک زندگی شهری باعث شده که افراد بیشتری به مشاوره و حمایت حرفهای روی بیاورند. این روند در آینده بسیار گستردهتر خواهد شد.
دانشگاههای ایران نیز در حال تقویت رشته مددکاری اجتماعی هستند. بسیاری از پروژههای تحقیقاتی روی کودکان کار، زنان سرپرست خانوار، اعتیاد، سالمندی و طلاق انجام شده و نتایج آنها در برنامهریزیهای اجتماعی اثرگذار است.
اگر این مسیر ادامه پیدا کند، در سالهای آینده مددکاری اجتماعی به یکی از مهمترین ابزارهای کاهش آسیب اجتماعی تبدیل خواهد شد. اما آنچه اهمیت دارد، اصلاح ساختار شغلی، افزایش امنیت شغلی، توسعه خدمات آنلاین، و استفاده از فناوری است. بدون این موارد، آینده این حرفه با چالش روبهرو خواهد شد.
در سطح جهانی، آینده مددکاری اجتماعی به سمت تحلیل دادههای اجتماعی حرکت میکند. هر کاربر اینترنت روزانه ردپاهای رفتاری در شبکههای اجتماعی، موتورهای جستوجو و نرمافزارها ثبت میکند. تحلیل این اطلاعات میتواند رفتار آینده فرد را پیشبینی کند.
اگر این تحلیل در مسیر شناسایی آسیب اجتماعی قرار بگیرد، مددکاران زودتر از بحران وارد عمل میشوند. برای مثال، برخی کشورها از الگوریتمهای تحلیلی برای پیشبینی احتمال خشونت علیه کودکان یا خشونت خانگی استفاده میکنند.
این پیشبینیها جان انسانهای زیادی را نجات داده است. چنین فناوریهایی در آینده وارد ایران نیز خواهد شد و مددکاران باید آماده همکاری با این سیستمها باشند.
نکته مهم دیگر، نقش مددکاری در مدیریت بحرانهای جمعی است.
زلزله، جنگ، بیماریهای همهگیر، حوادث اجتماعی و فروپاشی اقتصادی همواره آسیب روانی و اجتماعی ایجاد میکنند. در جهان هر جا بحران بزرگی رخ داده، مددکاران اجتماعی نقش اصلی در بازگشت مردم به زندگی عادی داشتهاند.
در ایران نیز چنین بحرانهایی وجود داشته و در آینده نیز احتمال وقوع آنها هست. بنابراین نیاز به متخصصانی که آموزشدیده و مجهز باشند بیشتر از گذشته خواهد شد.
چالش بزرگ مددکاری اجتماعی در آینده این است که جامعه دچار تغییرات فرهنگی و نسلی شده است. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که سرعت تغییر در آن بسیار زیاد است. شبکههای اجتماعی، بازیهای آنلاین و فضای مجازی باعث شده که هویت و روابط انسانی شکل جدیدی پیدا کند. آسیبهای این نسل با نسلهای گذشته متفاوت است و مددکار اجتماعی باید زبان این نسل را بشناسد.
آینده این رشته به کسانی تعلق دارد که قدرت ارتباط با جامعه دیجیتال و نسل جدید را داشته باشند.
مددکاری اجتماعی در آینده تبدیل به حرفهای بینالمللی خواهد شد. بسیاری از مددکاران میتوانند در سطح جهانی فعالیت کنند، از راه دور مشاوره بدهند، در پروژههای بینالمللی مشارکت داشته باشند و حتی در کشورهای دیگر شغل بگیرند.
در ایران نیز کسانی که زبان انگلیسی و مهارت دیجیتال را در کنار دانش مددکاری بیاموزند، امکان فعالیت فرامرزی خواهند داشت.
آینده مددکاری اجتماعی در جهان و ایران روشن، گسترده و علمی است. هرچقدر مشکلات اجتماعی پیچیدهتر شوند، نیاز به متخصصان حرفهای بیشتر میشود. اما این آینده متعلق به کسانی است که مهارتهای جدید یاد بگیرند، با فناوری آشنا باشند، تحلیل اجتماعی را بشناسند و به کمکهای سنتی محدود نمانند.
کمک به انسانها همیشه ارزشمند بوده و مددکاری اجتماعی در عصر جدید در خط مقدم سلامت روانی و اجتماعی جامعه قرار دارد. این حرفه زمانی به اوج قدرت خود میرسد که علمی، هوشمند، دیجیتال و تخصصی شود.
جهان به سمت همین مسیر پیش میرود و ایران نیز بهطور تدریجی در حال ورود به این مسیر است. آینده این رشته نه تنها روشن است، بلکه یکی از مهمترین مولفه های رفتاری، روانی و انسانی جامعه آینده خواهد بود.
