ورزش چگونه خطر سرطان را کاهش میدهد
به گزارش «ساینس آلرت»، در این پژوهش که توسط تیمی از دانشگاه «ییل» هدایت شده، واکنشهای متابولیکی موشهایی مبتلا به سرطان پستان یا تومورهای ملانوما بررسی شد. این موشها بر اساس رژیم غذایی و میزان فعالیت بدنیشان به گروههای مختلف تقسیم شده بودند.
در تعقیب گلوکز
پژوهشگران از ردیابهای مولکولی استفاده کردند تا مشخص کنند گلوکز در بدن موشها در کجا متابولیزه میشود و دریافتند حیوانات فعال عملا انرژی و سوخت را از سلولهای سرطانی به سمت عضلات هدایت میکنند.
پس از چهار هفته، موشهایی که رژیم غذایی پرچرب داشتند؛ اما به طور منظم ورزش میکردند، در مقایسه با حیواناتی که همان رژیم را داشتند؛ اما غیرفعال بودند، به طور قابل توجهی تومورهای کوچکتری نشان دادند.
«بروکس لایتنر»، پزشک-دانشمند دانشگاه ییل، و همکارانش در مقاله منتشرشده خود گزارش دادند: «موشهای چاقی که پس از تزریق تومور، به مدت چهار هفته به طور داوطلبانه روی چرخ دویدند، نزدیک به ۶۰ درصد کاهش اندازه تومور داشتند».
این تیم همچنین ۴۱۷ ژن مرتبط با متابولیسم را شناسایی کرد که میزان بیان آنها در موشهای فعال در مقایسه با موشهای کمتحرک؛ اما لاغر، متفاوت بود. در مجموع، این تغییرات مولکولی نشان میداد که تومورها وارد وضعیتی از بقای پرتنش شدهاند.
ورزش به طور خاص موجب کاهش فعالیت پروتئینی به نام «mTOR» در تومورهای حیوانات شد؛ یافتهای که میتواند در محدود کردن رشد تومور اهمیت داشته باشد و در آینده به جستوجو برای درمانهای جدید کمک کند. به گفته پژوهشگران، این نتایج نشان میدهد که گلوکز «میانجی متابولیکی کلیدیِ تاثیرات سرکوبکننده تومورِ ناشی از ورزش» است. با این حال، آنها تأکید میکنند که «این رابطه متابولیکی و توانایی ورزش در کند کردن رشد تومور ممکن است به مدت زمان ورزش وابسته باشد».
ورزش به تنهایی کمک نمیکند
سرطان در همه اشکال گوناگون خود بیماری پیچیده است و سازوکارهای متعددی در رشد و استقرار تومورها نقش دارد. بیماران صرفا با رفتن به باشگاه از سرطان مصون نخواهند شد. با این حال، فعالیت بدنی میتواند عامل مهمی در به حداکثر رساندن شانس پیشگیری از بروز این بیماری باشد.
پژوهشگران همچنین دریافتند موشهای چاقی که به مدت دو هفته پیش از کاشت تومور ورزش کرده بودند، در مقایسه با موشهای کمتحرک، تومورهای کوچکتری داشتند. آنها مینویسند: «این دادهها بر اهمیت یک دیدگاه ظریف و سیستمیک نسبت به اثرات متابولیکی ورزش در سرطان تاکید میکند».
تردید در شباهت نتایج آزمایش موش و انسان
دلگرمکننده است که به نظر میرسد همین سازوکارها در دو نوع مختلف تومور نقش دارند؛ موضوعی که نشان میدهد فواید ورزش به یک نوع خاص از سرطان محدود نیست. با این حال، دانشمندان هنوز باید بررسی کنند که آیا همین فرایندها در انسانها نیز رخ میدهد یا خیر تا بتوان مشخص کرد آیا این یافتهها به ما هم قابل تعمیم است یا نه.
در همین راستا، پژوهشگران مشتاقاند تحقیقات خود را با تومورهای سرطانی انسانی ادامه دهند و بررسی دقیقتری از انواع و مدت زمان فعالیت بدنی انجام دهند. چنین مطالعاتی میتواند روشنتر کند که فعال ماندن دقیقا چگونه به محافظت در برابر سرطان کمک میکند.
آنها در پایان نتیجه میگیرند: «بررسی نقش آمادگی جسمانی در مسیرهای مولکولیِ تغییریافته توسط ورزش ممکن است به شناسایی اهداف درمانی جدید در انکولوژی دقیق (precision oncology) بینجامد، به ویژه در بیمارانی که نمیتوانند ورزش کنند».
در تعقیب گلوکز
پژوهشگران از ردیابهای مولکولی استفاده کردند تا مشخص کنند گلوکز در بدن موشها در کجا متابولیزه میشود و دریافتند حیوانات فعال عملا انرژی و سوخت را از سلولهای سرطانی به سمت عضلات هدایت میکنند.
پس از چهار هفته، موشهایی که رژیم غذایی پرچرب داشتند؛ اما به طور منظم ورزش میکردند، در مقایسه با حیواناتی که همان رژیم را داشتند؛ اما غیرفعال بودند، به طور قابل توجهی تومورهای کوچکتری نشان دادند.
«بروکس لایتنر»، پزشک-دانشمند دانشگاه ییل، و همکارانش در مقاله منتشرشده خود گزارش دادند: «موشهای چاقی که پس از تزریق تومور، به مدت چهار هفته به طور داوطلبانه روی چرخ دویدند، نزدیک به ۶۰ درصد کاهش اندازه تومور داشتند».
این تیم همچنین ۴۱۷ ژن مرتبط با متابولیسم را شناسایی کرد که میزان بیان آنها در موشهای فعال در مقایسه با موشهای کمتحرک؛ اما لاغر، متفاوت بود. در مجموع، این تغییرات مولکولی نشان میداد که تومورها وارد وضعیتی از بقای پرتنش شدهاند.
ورزش به طور خاص موجب کاهش فعالیت پروتئینی به نام «mTOR» در تومورهای حیوانات شد؛ یافتهای که میتواند در محدود کردن رشد تومور اهمیت داشته باشد و در آینده به جستوجو برای درمانهای جدید کمک کند. به گفته پژوهشگران، این نتایج نشان میدهد که گلوکز «میانجی متابولیکی کلیدیِ تاثیرات سرکوبکننده تومورِ ناشی از ورزش» است. با این حال، آنها تأکید میکنند که «این رابطه متابولیکی و توانایی ورزش در کند کردن رشد تومور ممکن است به مدت زمان ورزش وابسته باشد».
ورزش به تنهایی کمک نمیکند
سرطان در همه اشکال گوناگون خود بیماری پیچیده است و سازوکارهای متعددی در رشد و استقرار تومورها نقش دارد. بیماران صرفا با رفتن به باشگاه از سرطان مصون نخواهند شد. با این حال، فعالیت بدنی میتواند عامل مهمی در به حداکثر رساندن شانس پیشگیری از بروز این بیماری باشد.
پژوهشگران همچنین دریافتند موشهای چاقی که به مدت دو هفته پیش از کاشت تومور ورزش کرده بودند، در مقایسه با موشهای کمتحرک، تومورهای کوچکتری داشتند. آنها مینویسند: «این دادهها بر اهمیت یک دیدگاه ظریف و سیستمیک نسبت به اثرات متابولیکی ورزش در سرطان تاکید میکند».
تردید در شباهت نتایج آزمایش موش و انسان
دلگرمکننده است که به نظر میرسد همین سازوکارها در دو نوع مختلف تومور نقش دارند؛ موضوعی که نشان میدهد فواید ورزش به یک نوع خاص از سرطان محدود نیست. با این حال، دانشمندان هنوز باید بررسی کنند که آیا همین فرایندها در انسانها نیز رخ میدهد یا خیر تا بتوان مشخص کرد آیا این یافتهها به ما هم قابل تعمیم است یا نه.
در همین راستا، پژوهشگران مشتاقاند تحقیقات خود را با تومورهای سرطانی انسانی ادامه دهند و بررسی دقیقتری از انواع و مدت زمان فعالیت بدنی انجام دهند. چنین مطالعاتی میتواند روشنتر کند که فعال ماندن دقیقا چگونه به محافظت در برابر سرطان کمک میکند.
آنها در پایان نتیجه میگیرند: «بررسی نقش آمادگی جسمانی در مسیرهای مولکولیِ تغییریافته توسط ورزش ممکن است به شناسایی اهداف درمانی جدید در انکولوژی دقیق (precision oncology) بینجامد، به ویژه در بیمارانی که نمیتوانند ورزش کنند».
مرجع : آنا
