روز جهانی ناشنوایان

روز جهانی ناشنوایان از سال ۱۹۵۷ میلادی به پیشنهاد و ابتکار فدراسیون جهانی ناشنوایان (WFD) نامگذاری شده است تا حقوق ناشنوایان در جهان به رسمیت شناخته شود و توجه عمومی و دولتها به مشکلات و نیازهای آنها جلب گردد. هدف اصلی این روز، افزایش آگاهی درباره اهمیت شنوایی و مشکلاتی است که افراد ناشنوا و کم‌شنوایان در زندگی روزمره خود با آن روبرو هستند.

این روز فرصتی است برای ترویج آموزش زبان اشاره، حمایت از دسترسی آنها به آموزش، اشتغال و خدمات بهداشتی و اجتماعی، و همچنین ارتقای فرهنگ ارتباط با این قشر از جامعه.

از نظر تاریخی، روز جهانی ناشنوایان به یاد و احترام به دکتر شرایر، اولین رئیس فدراسیون جهانی ناشنوایان، برگزار می‌شود. او نقش بسیار مهمی در حمایت از حقوق ناشنوایان داشت و درگذشتش بهانه‌ای شد برای تعیین این روز به عنوان نمادی برای مبارزه با مشکلات ناشنوایان و جلب توجه جهانی به مسائل آنها.

با پیشرفت فناوری‌های نوین، شرایط زندگی افراد ناشنوا بهبود یافته است. وسایل کمک شنوایی مانند سمعک‌ها، کاشت حلزون گوش و روش‌های توانبخشی شنوایی به آنها امکان داده است تا ارتباط بهتری با جهان پیرامون خود برقرار کنند.
در این میان، توجه به آموزش زبان اشاره و ایجاد بسترهای مناسب برای آموزش و اشتغال ناشنوایان از اهمیت بالایی برخوردار است. روز جهانی ناشنوایان به عنوان روزی برای افزایش آگاهی عمومی درباره این موضوعات شناخته می‌شود.

از نظر آماری، بیش از ۴۶۰ میلیون نفر در جهان از مشکلات کم‌شنوایی یا ناشنوایی رنج می‌برند که این رقم حدود ۵ درصد جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد. سازمان جهانی بهداشت هشدار داده است که بیش از یک میلیارد نفر در معرض خطر کاهش شنوایی دائمی قرار دارند که علت اصلی آن قرار گرفتن در معرض صداهای بلند و آسیب‌های محیطی است. این آمار نشان‌دهنده اهمیت توجه و حمایت ویژه از افراد با مشکل شنوایی است.

این روز فرصتی است برای تجلیل از دستاوردها و توانمندی‌های جامعه ناشنوایان و همچنین برای گسترش فرهنگ همدلی و شناخت بهتر زبان و فرهنگ ناشنوایان. در ایران نیز از سال ۱۳۸۰ خورشیدی، به پیشنهاد شورای فرهنگ عمومی، هشتم مهر هر سال به عنوان روز جهانی ناشنوایان تعیین شده است و مراسم مختلف فرهنگی و آموزشی در این روز برگزار می‌شود تا آگاهی عمومی نسبت به این قشر جامعه افزایش یابد.

 روز جهانی ناشنوایان فرصتی برای نمایش توانمندی‌ها، فرهنگ و هویت این جامعه، ارتقای حقوقشان، بهبود شرایط زندگی و فراهم کردن امکانات برابر آموزشی و اشتغالی است تا آنها بتوانند به طور کامل در جامعه مشارکت کنند و زندگی با کیفیتی داشته باشند.
این روز اهمیت حس شنوایی را گوشزد می‌کند و ما را به احترام و شناخت بهتر نیازهای ویژه این افراد دعوت می‌کند.

اولین کارگاه و دوره های آموزشی تاب‌آوری ویژه ناشنوایان ایران به همت دکتر محمدرضا مقدسی و خدیجه عزیزی در استان کرمانشاه برگزار شده است. دکتر مقدسی بنیانگذار رسانه تخصصی و نخستین پایگاه جامع تاب‌آوری در ایران است و سال‌ها در حوزه آموزش و توسعه تاب‌آوری فعالیت کرده است.
خدیجه عزیزی، مترجم و مدرس زبان اشاره و فعال حوزه آموزش مهارت‌های تاب‌آوری به ناشنوایان نیز از همراهان اصلی این برنامه بود. ایشان دارای مدرک فوق لیسانس روانشناسی کودکان استثنایی و روانشناسی علوم تربیتی است و نزدیک به سه دهه سابقه فعالیت در سازمان بهزیستی دارد.

این کارگاه در روز ملی کرمانشاه و با هدف توانمندسازی ناشنوایان از نظر روانی و اجتماعی برگزار شد. خدیجه عزیزی در این برنامه مفاهیمی چون خودباوری، مدیریت استرس و اضطراب، حل مسئله، و اهمیت حمایت‌های اجتماعی را برای شرکت‌کنندگان ارائه داد. همچنین روش‌های مقابله‌ای و مهارت‌های تاب‌آوری متناسب با نیازهای خاص جامعه ناشنوایان آموزش داده شد. این کارگاه با تاکید بر اهمیت تاب‌آوری به عنوان توان بازیابی و سازگاری فرد بعد از تجربه سختی‌ها، به ارتقاء کیفیت زندگی ناشنوایان کمک می‌کند.

برگزاری چنین کارگاه‌هایی از سوی بهزیستی استان کرمانشاه و همکاری فعالان و متخصصان همچون دکتر محمدرضامقدسی و خدیجه عزیزی، اهمیت توجه به سلامت روان و تاب‌آوری در گروه‌های دارای نیازهای ویژه را نشان می‌دهد. این برنامه‌ها نقش مهمی در توانمندسازی و ارتقاء مشارکت اجتماعی ناشنوایان ایفا کرده و به افزایش دانش و مهارت آنان در مواجهه با چالش‌ها کمک می‌کند.