ميگنا : پایگاه خبری روانشناسی و سلامت 10 مهر 1401 ساعت 11:11 https://www.migna.ir/news/60041/ایراتا-شغلی-میان-زمین-هوا -------------------------------------------------- عنوان : ایراتا؛ شغلی در میان زمین و هوا -------------------------------------------------- پگاه می‌گوید:« من بی‌وقفه کار می‌کنم، گاهی حتی روزهای تعطیل هم سر کار می‌روم، چون اگر سر کار نیایم برای رفتن به طبیعت برنامه ریزی می‌کنم که آنجا هم همین کار را انجام می‌دهم. من تورلیدر طبیعت هم هستم، اگر توری نداشته باشم کار در ارتفاع انجام می‌دهم.» متن : پگاه فرجیان، متولد ۱۳۵۹ و ۴۲ ساله، کارشناس مدیریت بازرگانی است. او حدود ۱۰ سال به عنوان کارمند در شرکتی خصوصی مشغول کار بوده، اما زمانی تصمیم گرفت که شغل دیگری داشته باشد؛ شغلی بسیار متفاوت از کاری که سال‌ها انجام می‌داد و علاقه اصلی و ورزش حرفه‌ای‌اش بود. پگاه سال‌ها به عنوان غارنورد، دره نورد و صخره ‌نورد فعالیت می‌کرد و حالا ورزش مورد علاقه‌اش به شغل روزانه تبدیل شده است. او هرروز از صبح تا عصر روی طناب است و کار می‌کند. پگاه می‌گوید: «زمانی فقط ورزش می‌کردم و هنوز وارد بازار کار نشده بودم. این کار با ورزش متفاوت است. بیش از یک سال پیش کار ایراتا (کار در ارتفاع) را آغاز کردم. پیش زمینه آن هم ۱۵ سال کار کوهنوردی، دره‌نوردی و غارنوردی بود. با این ورزش آشنا بودم و سال ۱۴۰۰ دوره ایراتا را گذراندم. از همان زمان بدون وقفه کارم را شروع کردم و واقعا این شغل را دوست داشتم» یک روز کاری پگاه از حدود ۸ صبح آغاز می‌شود و تا ۴ بعدازظهر ادامه دارد:« از ساعت ۸ صبح که کار را شروع می‌کنیم، ابتدا همکارم کارگاه و ابزار را چک می‌کند. با توجه به به کاری که باید انجام دهم، یکی از دستگاههای واترجت، فرز، پیچ و پلاک یا هر وسیله‌ی لازم دیگری را برمی‌دارم و استارت کار را می‌زنم. وقتی روی ساختمان بلند کار می‌کنم، باید بیسیم داشته باشیم که وسیله مورد نیازم را به دستم برسانند؛ چون درارتفاع صدایم نه بالا می‌رود و نه پایین. در این بازه زمانی باید یک ساعت استراحت کنم اما ترجیح می‌دهم یکسره کار می‌کنم تا یک ساعت زودتر کارم را تعطیل کنم. غذایی با خودم روی طناب می‌برم و همانجا می‌خورم.     براساس استانداردهای بین‌المللی و رده‌بندی مشاغل سخت، تکنسین‌های کار درارتفاع به علت سختی فوق العاده کارشان، باید روزانه چهار ساعت کار کنند، اما در ایران پگاه و همکارانشان ۸ ساعت کامل کار می‌کنند.     از دید پگاه این شغل به جنسیت ربطی ندارد: «چه این شغل و چه شغل‌های دیگر زن و مرد ندارند. گاهی در شغلی که مردانه به نظر می‌رسد توانایی زنان بسیار بیشتر است و به خوبی از پس کار برمی‌آیند.» پگاه به عنوان تکنسین کار در ارتفاع می تواند با هر دو دست خود در ارتفاع کار کند و در این مورد می گوید: « کسانی که کار می‌کنن معمولا یک فضایی انتخاب می‌کنن و زود فرود میرن ولی من سعی می‌کنم وسعت کارم را زیاد کنم تا بتونم بیشتر کار کنم و بعد فرود برم. البته وقتی وسعت کار را زیاد می‌کنم زمان استراحت ظهر هم ندارم و یکسره کار می‌کنم اما سرعت کارم بیشتر و زودتر تموم میشه.» پگاه در مورد حضور زنان در این محیط کاری می‌گوید: «اوایل من را به ساختمان راه نمی‌دادند و می‌گفتند یک خانم اینجا چه کاری دارد؟ با مسئول پروژه صحبت کردم و هماهنگی انجام شد و بالاخره اجازه دادند به داخل ساختمان بروم. برایشان قابل قبول نبود که یک خانم قرار است اینجا کار کند. قبل ازآن هم چند پروژه شهری رفتم که اصلا باورشان نمی‌شد. می‌گفتند این همه شغل. چرا این کار؟»   او همیشه می‌گوید: «ارتفاع که ترس ندارد. من از ابزارهای کارم مطمئنم و می‌دانم چقدر ایمن هستند. همه این ابزارها استاندارد اروپا را دارند و در آزمایشگاه‌ها چک می‌شوند؛ یعنی اگر زدگی داشته باشند از رده خارج می‌شوند.»   او تنها فرزند خانواده است و درباره کنار آمدن آنها با شغلش می‌گوید: «از وقتی این کار را شروع کردم به مادرم گفتم دوره کارآموزی می‌گذرانم، اما نگفتم مشغول کار شده‌ام. زمانی که متوجه شدند دوره کارآموزی تمام نمی‌شود به آنها خبر دادم که این رشته شغل من است. واکنش منفی نشان ندادند، اما رضایت خاطر هم نداشتند،‌اما الان دیگر پذیرفته‌اند یعنی درک می‌کنند که من این کار را دوست دارم.»   با توجه به اینکه ارتفاع ساختمان۵۰ متر است و صدا به بالا یا پایین نمی‌رسد، پگاه وهمکارانش در صورتی که به مواد غذایی یا ابزار کار نیاز داشته باشند، از بی سیم استفاده می‌کنند.   عکاس: آریا جعفری مرداد ۱۴۰۱