ميگنا : پایگاه خبری روانشناسی و سلامت 21 شهريور 1400 ساعت 8:19 https://www.migna.ir/news/54942/تاب-آوری-ندایی-اعماق-آوایی-درون -------------------------------------------------- باشگاه تاب آوری عنوان : تاب آوری ندایی از اعماق؛ آوایی از درون عفت حیدری -------------------------------------------------- برای آنکه آزاد باشیم تا به تاب آوری خود تکیه کنیم، لازم است بتوانیم در باره آسیب پذیری های خود حرف بزنیم متن : به گزارش میگنا گوش دادن به صدای درونی باعث می شود با جنبه هایی از وجود خود مواجه شویم که کمتر آشنا هستند، ویژگی ها یا خاطراتی که بر اساس قضاوت ما با معیارهای خارجی که به خود تحمیل کرده ایم. یعنی با افکار دخترانه ما مطابق نباشند. بنابراین ترجیح می دهیم که آنها را از دنیا و شاید حتی از خود پنهان کنیم. این وجه و جنبه لطیف و حساس ما، خود درونی و آسیب پذیر ماست که پذیرش آن را بسیار دردناک، خطرناک، یا ناپذیرفتنی می دانیم. این ممکن است خشم یا نیازمندی ما باشد که می ترسیم ما را از دیگران دور کند، به ویژه وقتی که خود را متقاعد کرده ایم که لازم است از دیگران به بهای غفلت از مراقبت از خود مراقبت کنیم. این هم وابستگی ماست. ممکن است بخشی از وجود ما باشد که احساس می کنیم برای قابل پذیرش بودن بیش از حد بزرگ است. ممکن است بخشی از وجود باشد که ما را ناراحت می کند.مثل حسادت، احساس نا امنی، یا انعطاف ناپذیری، یا حتی شایستگی ما، یا نقشی که در اوقاتی خاص در زندگی بازی کرده ایم که حالا موجب تحقیر ما می شود، مثل نقش دختر خوب، برای بسیاری از ما این بخش از وجودمان با توقعات کسانی که دوست داریم یا کسانی که عقیده آنها را ارزشمند می دانیم همخوانی ندارد، و حتی قبل از آن که ارائه شوند، قضاوتشان را حس می کنیم. این بخش از وجود ما با احساسات و باورهای نه چندان مثبتی که در باره ی خود داریم، سرو کار دارد، این احساسات و باورها گاهی قضاوتهایی بسیار خشن است که در باره خود داریم. خیلی زود متوجه می شویم که همیشه آنطور که دوست داریم، رفتار نمی کنیم. همیشه خوش خلق و دوست داشتنی و قوی نیستیم. گاهی عصبانی، مضطرب، حق به جانب و حتی آسیب پذیر هستیم. در این جا لازم است خود را ببخشیم، از آن جا که به معنای دقیق کلمه انسان هستیم، باید این آسیب پذیری ها را درک کنیم و آنها را بپذیریم. همه ما محدودیت هایی برای آنچه می توانیم انجام دهیم، داریم. گرچه این درک و فهم با گذر زمان و بالغ شدن حاصل می شود، مهم است همه زنان بیاموزند که داشتن محدودیت شرم آور نیست. این درسی اساسی است که می توانیم توسط تاب آوری خود بیاموزیم. ما بطورغریزی به بخش آسیب پذیر وجودمان اعتماد نمی کنیم، در حالی که این بخش از وجود ما قوی ترین عناصر وجودی ماست. عناصری که به صورت منحصر به فردی به ما تعلق دارند. وقتی این نیروها را سرکوب می کنیم، نه تنها مانع از آن می شویم که از قدرتهای شخصی استفاده کنیم، بلکه انرژی روحی و هیجانی که می توانیم با استفاده از این نیروها به طرز مفیدی در زندگی روزمره به کار بگیریم برای انجام دادن وظایف پیش روی خود صرف می کنیم. برای آنکه آزاد باشیم تا به تاب آوری خود تکیه کنیم، لازم است بتوانیم در باره آسیب پذیری های خود حرف بزنیم و این عناصر را بپذیریم و در هویت خود ادغام کنیم. با انجام دادن این کار قالب بندی مجدد احساسات دردناک و خاطرات آسیب زا شروع می شود. می توانیم دیدن این بخش های ناپذیرفتنی را شروع کنیم، نه به منزله چیزهای اشتباه یا شرم آور، بلکه به صورت بخش هایی از شبکه پیچیده شخصیتی که هستیم. می توانیم از بینش و مهارتهای به دست آمده از تجربیات خوب و بد خود استفاده کنیم تا بهتر درک کنیم که چه کارهایی را می توانیم حالا و در آینده برای خود انجام دهیم. وقتی این جنبه های منفی را تغییر می دهیم، تاثیرشان را بر ما از دست می دهند، ما دیگر به سبب درد و رنج یا ناراحتی محض از شخصی که هستیم یا کمتر بودن از کسی که دوست داریم باشیم جلوی موفقیت خود را نمی گیریم. تاثیر هم وابستگی و افکار دخترانه ما کاهش پیدا می کند. ما قدرت تازه ای در زندگی کسب می کنیم و به شیوه تازه ای کنترل زندگی خود را در دست می گیریم. ما قدرت پنهان در آسیب پذیری ها و تمایلات خود را اعاده می کنیم. برای خیلی از ما، جنبه آسیب پذیر وجودمان در بر گیرنده بخش عصیانگرمان است. این بخش پنهان از وجود ما جایگاه افکار و احساسات نامتعارفی است که پیام های نه چندان مفیدی را که از خانواده یا جامعه پیرامون دریافت می کنیم. یا در واقع همان افکار دخترانه را به چالش می کشد و به چگونگی درونی کردن آنها واکنش نشان می دهد. این حس تفاوت، توان آن را دارد که به باورهای ما در باره بی ارزش بودن یا جذاب نبودن ما دامن بزند و باعث شود که نفرت و احساس نپذیرفتیم و به خود پیدا کنیم. وقتی به این احساسات از دیدگاه تاب آوریمان بنگریم، می توانیم آنها را دوباره قالب بندی کنیم. وقتی به ناراحتی های گذشته ی خود وقضاوت دیگران نگاه کنیم، می توانیم برای بررسی انتخابها و باورهای دیگر در باره خود جرئت پیدا کنیم. وقتی خود را از تعاریف محدود دیگران در باره آنچه درست یاغلط است، رها کنیم، میتوانیم درک تازه ای از نیازها و تمایلات و ظرفیت های خود به دست آوریم. برگرفته از: تاب آوری زنان.پاتریشیا اوگورمان مترجم: محمدرضا مقدسی.عفت حیدری