ميگنا : پایگاه خبری روانشناسی و سلامت 27 دی 1399 ساعت 6:20 https://www.migna.ir/news/52038/خطای-تربیتی-والدین-دوران-آموزش-های-مجازی -------------------------------------------------- عنوان : خطای تربیتی والدین در دوران آموزش‌های مجازی -------------------------------------------------- یک روانشناسی بالینی به تشریح اصول رفتار والدین با کودکانشان در دوران آموزش مجازی پرداخت و ضمن تأکید بر این موضوع که آموزش مسئولیت‌پذیری به بچه‌ها از طریق رها کردن و بازخواست مسئولیت از فرزندان بسیار مهم است، گفت: والدین باید به فرزندشان بگویند که چه مسئولیت‌هایی دارد و باید چه کارهایی را انجام دهد و اگر آن کارها را انجام نداد، اجازه دهند که پیامد آن را ببیند. متن : فشار مضاعفی که اکنون والدین به ویژه مادران ایرانی به دلیل تحصیل مجازی فرزندانشان تجربه می کنند به شدت بر سلامت اعصاب و روان آنها تأثیر گذاشته است. شیوع بیماری کرونا و لزوم مراقبت های بهداشتی از خانواده در کنار تحصیل کودکان موجب شده که مادران ایرانی به شدت تحت فشار باشند. البته این فشارها ناشی از رفتار اشتباه والدین در مواجهه با تحصیل کودکانشان است. دکتر مهرداد کاظم زاده عطوفی، روانشناسی بالینی و معاون دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان دانشگاه علوم پزشکی ایران، در گفت وگو با ایکنا، به تشریح رفتار درست والدین در هنگام تحصیل مجازی فرزندانشان پرداخت و گفت: موضوع آموزش مجازی تقریباً جدید است و هنوز افراد شیوه های هماهنگ شدن با آن را نمی دانند. البته باید آگاه باشیم که در آینده با اجبار بیشتری با آموزش مجازی سروکار خواهیم داشت و یاد خواهیم گرفت که بخش قابل توجهی از آموزش ها را همین آموزش های مجازی تشکیل خواهند داد و باید از میزان وابستگی والدین و فرزندان به آموزش حضوری کاسته شود. مسئولان مدرسه والدین را ناظر و مسئول این آموزش ها می دانند، در صورتی که ما باید شیوه های خودمدیریتی را به بچه ها آموزش دهیم. پس ابتدا باید والدین از کمال گرایی و نمره 20 خواستن فاصله گیرند و بیاموزند که در آموزش مجازی یاد گرفتن اهمیت دارد. والدین از آموزش مجازی نمره 20 می خواهند کاظم زاده عطوفی گفت: مسئله اصلی که اکنون درگیر آن هستیم و حتی موجب شده که بچه ها بسیار اذیت شوند، نمره 20 خواستن والدین است. آنان فکر می کنند که اگر بچه هایشان نمره 20 نگیرند، آبرویشان می رود. حضور والدین در گروه های درسی و دیده شدن تکالیف بچه ها از سوی سایر والدین نیز این حس را تشدید کرده است. پس اولین قدم اصلاح کمال گرایی والدین و دومین قدم این است که باید به درس فرزندان کاملاً نظارت کنیم و شیوه مستقل تربیت کردن آنان را بیاموزیم. این روانشناس بالینی افزود: نباید بالای سر فرزند ایستاد و دستور داد که غذایت را بخور یا از خواب بیدار شو. وقتی فرزندمان را کنترل می کنیم، او از این کار بدش نمی آید، چون خیالش راحت است که فرد دیگری کارهای او را ساماندهی خواهد کرد. پس هرطور که دوست دارد تفریح می کند و والدین نگران، درس ها و سایر امور شخصی او را سامان می دهند. بچه ها باید پاسخگوی نظام مدرسه باشند وی تصریح کرد: فرزندان نشان می دهند که از این فشار ناراحت اند اما خیالشان راحت است که والدین نگران امور آنها هستند. در چنین شرایطی بهترین کار این است که فرزندان را رها کنید، یعنی اگر خواست بخوابد، بخوابد، حتی اگر خواب ماند. بچه ها باید یاد بگیرند که پاسخگوی نظام مدرسه باشند، در نتیجه زودتر از شما از خواب بلند خواهد شد. کاظم زاده عطوفی آموزش مسئولیت پذیری به بچه ها از طریق رها کردن و بازخواست مسئولیت از فرزندان را بسیار مهم دانست و گفت: والدین باید به فرزندشان بگویند که چه مسئولیت هایی دارد و باید چه کارهایی را انجام دهد و اگر آن کارها را انجام نداد، اجازه دهند که پیامد آن را ببیند. وقتی بچه تکالیفش را انجام نداده است، والدین دقیقه 90 با عجله تلاش می کنند که تکلیف او را انجام دهند. این کار باعث می شود بچه یاد بگیرد که حتی اگر تکلیفش را انجام ندهد، والدین این کار را انجام خواهند داد. وی تأکید کرد: والدین باید مهارت های زندگی را بیاموزند، زیرا داستان جدی زندگی ماست. سازمان بهداشت جهانی 10 مهارت را مطرح کرده که مهم ترین آن یاد گرفتن مدیریت استرس است. بهتر است والدین در کارگاه های مدیریت استرس و هیجانات منفی شرکت کنند تا بتوانند خود را توسعه دهند. راه های مستقل کردن فرزندان کاظم زاده عطوفی در پاسخ به اینکه در شرایط کنونی نقش مادر بودن با نقش معلم تداخل پیدا کرده و این امر به ارتباط مادر و کودک صدمه زده است، چگونه باید این مشکل را رفع کنیم؟ گفت: ابتدا پدر و مادر باید قبول کنند که می خواهند رفتارشان را تغییر دهند، سپس انتظاراتی را که از فرزندشان دارند روی کاغذ بنویسند و در مورد آنها توافق کنند و در مرحله سوم جلسه ای با فرزندشان بگذارند و انتظارات جدیدشان را به او بگویند و البته برای بی مسئولیتی کودکشان، پیامد تعیین کنند. این روانشناس کشورمان تصریح کرد: فرزند باید به این پیامدها توجه کند. بخشی از پیامدها محرومیت است، مثلاً اگر این کار را نکنی، امکاناتی که قبلاً داشتی حذف خواهد شد اما جایزه های مثبت مهم است. داستان محرومیت و تشویق پیامد رفتار از قبل توافق شده است. یعنی والدین باید قوانین را بنویسند و پیامدهای رفتار غلط را برای فرزندشان مشخص کنند اما این کار را نمی کنند. وقتی فرزندشان به حرف آنها گوش نمی کند، در همان لحظه مجازات یا محرومیتی برای او تعیین می کنند. این کار تنبیه است و در روانشناسی با تنبیه موافق نیستیم اما وقتی از قبل به کودک گفته می شود که اگر این کار را نکنی، فلان محرومیت را خواهی داشت، جنبه تربیتی دارد و موافق اصول روانشناسی است.