ميگنا : پايگاه خبری روانشناسی و بهداشت روان 15 اسفند 1402 ساعت 11:07 https://www.migna.ir/news/64028/روانشناسی-مدرسه-شاخه-فراموش-شده-روان-شناسی -------------------------------------------------- عنوان : روانشناسی مدرسه: شاخه فراموش شده روان‌شناسی نکات مثبت و منفی روانشناسی مدرسه -------------------------------------------------- عمل روان‌شناسی مدرسه، چه در مدارس، بیمارستان‌ها، مراکز بهداشت روان یا مراکز خصوصی، رویکرد مداخله‌ای خوش‌بینانه و زودهنگام را برای ارائه خدمات سلامت روان اتخاذ می‌کند. این زمینه به جای اینکه صرفاً با پرداختن به آسیب شناسی موجود فعال باشد، ... متن : روانشناسی مدرسه: شاخه فراموش شده روانشناسی. هنگام ارزیابی مشاغل روانشناسی حرفه ای، روانشناسی مدرسه را در نظر بگیرید. مشاغل بسیار عالی برای دانشجویانی که به دنبال ورود به ارائه خدمات روانشناختی هستند وجود دارد. روانشناسی بالینی رایج است، اما نیاز به پیشگیری از مشکلات برای کودکان و نوجوانان وجود دارد. فرصت های شغلی و شغلی روانشناسان مدرسه انعطاف پذیر، با دستمزد خوب و از نظر اجتماعی مهم است.   روانشناسی مدرسه به عنوان یکی از چهار حوزه روانشناسی حرفه ای روانشناسی مدرسه به عنوان یکی از چهار حوزه روانشناسی حرفه ای است که بر جنبه های مختلفی مانند رشد، سلامت روان، یادگیری، رفتار، ناتوانی، مدرسه، جوامع و عدالت اجتماعی تمرکز دارد. این حرفه به افراد از بدو تولد تا ۲۱ سالگی خدمات روانشناسی ارائه می کند. اگرچه روانشناسان مدرسه را می توان یافت که در محیط های مختلفی مانند بیمارستان ها، مراکز بهداشت روان و مراکز مستقل تمرین می کنند، اکثریت آنها در موسسات آموزشی کار می کنند.   یکی از جنبه‌های کلیدی این حرفه شامل همکاری با مربیان، خانواده ها، سیاست گذاران، رهبران مدرسه، اعضای جامعه، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و سایر متخصصان است. هدف ایجاد محیط های امن و حمایت کننده در مدرسه است. روانشناسان مدرسه نقش مهمی در پیشگیری از سلامت روان و مشکلات یادگیری، مداخله زودهنگام، ارائه آموزش به والدین و حمایت از ایجاد جو مولد مدرسه ایفا می کنند. این رویکرد خوش بینانه به خدمات، روانشناسی مدرسه را به شاخه ای هیجان انگیز و کارآمد از عملکرد سلامت روان تبدیل می کند. روانشناسی مدرسه: شاخه فراموش شده روانشناسی کمبود روانشناس مدرسه علیرغم اینکه رشته روانشناسی مدرسه پویا و جذاب است، با چالش قابل توجهی روبرو است – کمبود شدید متخصصان (انجمن روانشناسی کانادا، ۲۰۲۴). این کمبود به ویژه در حال حاضر حیاتی است، زیرا آگاهی از اهمیت دسترسی به خدمات بهداشت روانی و حمایت آموزشی به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است. در نتیجه، کودکان و نوجوانان خدمات بهداشت روانی باکیفیت مورد نیاز فوری خود را دریافت نمی کنند. زمانی که دانش‌آموختگان با هدف تبدیل شدن به یک ارائه‌دهنده خدمات سلامت روان به فکر پیشرفت به مقطع کارشناسی ارشد هستند، اغلب به طور خودکار به روانشناسی بالینی فکر می‌کنند. اگرچه روانشناسی بالینی در واقع یک حرفه عالی است، اما در درجه اول بر آسیب شناسی سلامت روان تمرکز دارد. با این حال، راه‌های جایگزینی در ارائه خدمات سلامت روان وجود دارد، مانند تبدیل شدن به یک مشاور شغلی، مددکار اجتماعی بالینی، مشاور ازدواج و خانواده، پرستار یا سایر حرفه‌های مرتبط. علاوه بر این، سه حوزه اضافی در روانشناسی حرفه ای وجود دارد: مشاوره، صنعتی-سازمانی، و روانشناسی مدرسه. مشاوره بر سازگاری، شکوفایی و بهینه سازی سلامت روان، اشتغال، عملکرد و روابط تاکید دارد. روانشناسی صنعتی-سازمانی بر انتخاب پرسنل و روابط در حوزه کسب و کار و منابع انسانی متمرکز است. همه این حوزه‌های روان‌شناسی حرفه‌ای در مقایسه با روان‌شناسی بالینی به طور قابل توجهی در مقیاس کوچک‌تر هستند. هر برنامه آموزشی تحصیلات تکمیلی معتبر در روانشناسی بالینی بین چهار تا هفت برابر بیشتر از روانشناسی مدرسه در هر افتتاحیه درخواست دریافت می کند (انجمن روانشناسی آمریکا [APA] a, n.d.). نکات مثبت و منفی روانشناسی مدرسه چیست؟ نکات منفی روانشناسی مدرسه وضعیت روان‌شناسی مدرسه پایین‌تر از روان‌شناسی بالینی است، عمدتاً به این دلیل که روان‌شناسان مدرسه غیردکتری (که توسط APA به آنها «فرعی دکترا» گفته می‌شود) اکثریت روان‌شناسان مدرسه‌ای در ایالات متحده و کانادا را تشکیل می‌دهند. علیرغم حضور بسیاری از روانشناسان مدارس در سطح دکترا، اشتراک عنوان مشابه با همتایان غیردکتری، جایگاه این حرفه را در برخی محافل کاهش می دهد. علاوه بر این، این واقعیت که روانشناسان مدرسه عمدتاً در محیط‌های آموزشی کار می‌کنند به درک وضعیت حرفه‌ای پایین‌تر در مقایسه با پزشکی، سلامت روان یا سایر محیط‌ها کمک می‌کند، که می‌تواند عاملی برای دانشجویانی باشد که به دنبال مدرک دکترا هستند. برنامه های آموزشی کمتری در روانشناسی مدرسه در مقایسه با روانشناسی بالینی وجود دارد. دومی دارای تعداد بیشتری برنامه های آموزشی و روانشناسان در سطح دکترا است که آن را در جامعه برجسته تر می کند. در نتیجه، بسیاری از جوانان ممکن است ندانند که روانشناسی مدرسه یک گزینه شغلی مناسب است. نکات مثبت روانشناسی مدرسه برخلاف تصور رایج، نظرسنجی‌های حقوق و دستمزد انجام‌شده توسط APA نشان می‌دهد که روان‌شناسان مدارس درآمد متوسط بالاتری نسبت به روانشناسان بالینی دارند (APA b, n.d.). این اغلب تحت تأثیر این واقعیت است که بسیاری از روانشناسان مدرسه قراردادهای ۹ یا ۱۰ ماهه را مطابق با سال تحصیلی انتخاب می کنند. روانشناسی مدرسه انعطاف پذیری شغلی را ارائه می دهد. نام “روانشناس مدرسه” به جای یک مکان خاص، حرفه را توصیف می کند. تمرین روان‌شناسی مدرسه در بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها یا مطب‌های خصوصی به آسانی در مدارس امکان‌پذیر است. علاوه بر این، کمبود روانشناس مدارس در همه محیط‌ها وجود دارد که فرصت‌های شغلی فراوان با دستمزد رقابتی را در سراسر آمریکای شمالی تضمین می‌کند. روانشناسان اغلب در زمینه ایمن سازی مشاغل آکادمیک، به ویژه در زمینه هایی مانند روانشناسی رشد یا علوم اعصاب شناختی که فرصت های شغلی کمیاب است، با چالش هایی مواجه می شوند. با این حال، روانشناسی مدرسه به عنوان حوزه ای که کمبود دانش پژوهان را تجربه می کند برجسته است. چشم انداز تحقیق در روانشناسی مدرسه پر جنب و جوش و متنوع است و شامل علم اجرا، مشاوره، حل مسئله تیمی، ایجاد محیط های سالم، عدالت اجتماعی، پیشگیری از سلامت روان و مشکلات تحصیلی و سایر زمینه ها می شود. محققان روانشناسی مدرسه در این زمینه ها تحقیقات را پیشرو می کنند. عمل روان‌شناسی مدرسه، چه در مدارس، بیمارستان‌ها، مراکز بهداشت روان یا مراکز خصوصی، رویکرد مداخله‌ای خوش‌بینانه و زودهنگام را برای ارائه خدمات سلامت روان اتخاذ می‌کند. این زمینه به جای اینکه صرفاً با پرداختن به آسیب شناسی موجود فعال باشد، ریشه در پیشگیری و مداخله زودهنگام دارد. تمرکز بر ایجاد محیطی مساعد برای موفقیت دانش آموزان و پیشگیری از سلامت روان و مشکلات رفتاری است، نه صرفاً توسعه تاب آوری. نتیجه گیری در ۳۴ سالی که به عنوان روانشناس مدرسه، کار در مدارس، خدمت به عنوان روانشناس ارشد و استاد اطفال در بیمارستان، فعالیت خصوصی و کار به عنوان استاد دانشگاه، هرگز از انتخاب این شاخه از روانشناسی پشیمان نبودم. علاوه بر این، نیاز آشکار به روانشناسان مدرسه بیشتر برای کمک به کودکان و نوجوانان وجود دارد. نسل بعدی روانشناسان نیز از در نظر گرفتن این شاخه فراموش شده در روانشناسی حرفه ای سود خواهند برد.