چهارشنبه ۳۱ شهريور ۱۴۰۰ - 22 Sep 2021
تاریخ انتشار :
شنبه ۲۰ شهريور ۱۴۰۰ / ۲۳:۰۷
کد مطلب: 54943
۱

هماهنگی بین پدر و مادر؛ عامل تربیت فرزند

هماهنگی بین پدر و مادر؛ عامل تربیت فرزند
شما، هم‌دست راست دارید و هم‌دست چپ، اگر این دو به‌صورت مستقل تصمیم می‎گرفتند، شما دیگر با این دو دست نمی‎توانستید کاری را انجام بدهید. اما چون این دو دست خود تصمیم‎گیرنده نیستند، بلکه مغز و اراده انسان است که بر دست راست و چپ حکومت می‎کند و اوست که تصمیم می‎گیرد، لذا دست‌ها باهم همکاری می‎کنند و هماهنگ‌اند.
 
با یک‌‌دست کاغذ می‎گیرید و با یک‌دست می‎نویسید. خیّاط‎ها با یک‌دست پارچه را می‎گیرند، با دست دیگر می‌دوزند. آشپزها با یک‌دست، دیگ را می‎گیرند، با دست دیگر غذا را به هم می‎زنند و چون فرمانده یکی است این دودست این‌چنین باهم همکاری می‎کنند. اگر خدای‌ ناکرده در وجود ما دو فرمانده وجود داشت، معلوم است که چه اتفاقی می‎افتاد!

حال فرض کنید، اگر پدری نسبت به بچه‌ خود تندی کند، مثلاً بگوید: چرا این کار را کردی؟ آن‌گاه مادر بگوید: اتفاقاً کار بچه درست بوده و خوب کاری هم کرده است. یا یکی به بچه بگوید: تو خیلی بی‎ادب هستی. دیگری به او بگوید: اتفاقاً تو از همه مؤدب‎تر هستی. یکی بچه را بزند و دیگری او را نوازش کند.

چنین برخوردهایی موجب می‎شود که بچه بی‌تربیت بار بیاید. وقتی این‌گونه عمل شود، بچه شکایت پدر را به مادر و شکایت مادر را به پدر می‎برد و ضمن این‌که بین آن‌ها دعوا راه می‎اندازد، خود بچه نیز نسبت به پدر و مادر بی‎اعتقاد و بی‎اعتنا می‎شود.

 
منبع: آیت الله حائری شیرازی- ماهنامه کودک
نام شما

آدرس ايميل شما
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود
  • نظرات پس از تأیید مدير حداكثر ظرف 24 ساعت آينده منتشر می‌شود

زن‌ها بوی ترس را می‌فهمند؟
قوانین خانه امن
اختلالی که با تغییر فصل خود را نشان می‌دهد
پنج مهارت افراد موفق که در مدرسه یاد نمی‌گیریم
چرا بلاگرنماها مضر هستند؟/ خسارات مادی و معنوی بلاگرها به کاربران فضای مجازی چیست؟
خود شفقتی برای اختلال اضطراب اجتماعی
۱۷ روش یادگیری دوست داشتن خود و شاد بودن
چگونه احساس تنهایی نکنیم ؟
ششمین مرحله سوگواری چیست؟ آیا این مراحل را درست فهمیده‌ایم؟
خودکارآمدی؛ چرا باید خودمان را باور داشته باشیم؟
چرا هیچ‌وقت به اندازۀ کافی وقت نداریم؟
رفتار‌های ویرانگر والــدیــن!
سخن گفتن با خدا مانند صحبت کردن با یک دوست پشت تلفن است... ممکن است او را در طرف دیگر نبینیم، اما می دانیم که دارد گوش می دهد...