چندان مهم نیست که مقداری کار و زندگی به هم آمیخته شود.
تفکیک روشن تری بین ساعات کار و استراحت خود ایجاد کند
ترسیم مرز کار و زندگی، بستگی زیادی به سلیقه و شخصیت افراد مختلف دارد.
تفکیک کار از زندگی، چه از نظر فردی و چه از نظر مدیریت کسب و کار بسیار مهم است. اما مشکل آنجاست که چنین مرزی را نمی توان به طور دقیق تعیین کرد؛ به این دلیل که نسبی است و مکان آن برای هر فرد با دیگران فرق دارد.
می توان گفت که ترسیم مرز کار و زندگی، بستگی زیادی به سلیقه و شخصیت افراد مختلف دارد. «نانسی روتبارد»، استاد مدیریت دانشگاه وارتون، معتقد است که به طور کلی افراد دو نگرش متفاوت نسبت به تفکیک کار و زندگی دارند. برخی از آنها «ادغام کننده» هستند و برایشان مهم نیست که مرز کار و زندگی شان کمرنگ شود. دسته دوم «تفکیک کننده» هستند و میل شدیدی دارند که کار را از زندگی شخصی خود جدا نگه دارند. البته که این دو نگرش، دو سوی یک طیف هستند و بیشتر شاغلان حالتی بینابینی دارند.
راتبارد برای یکی از پژوهش هایش، به بررسی رفتارهای یک تفکیک کننده پرداخت که شغلش آتش نشانی بود. او برای پایان هر شیفت کار، آداب و رسوم خاص خود را طراحی کرده بود: لباس هایش را عوض می کرد، دمپایی لاانگشتی می پوشید و پس از آنکه با ماشین به خانه بازمی گشت، مستقیم به حمام می رفت. او دو قانون مهم برای خود گذاشته بود: یکی اینکه هیچ گاه پوتین کارش را به خانه نیاورد و دوم اینکه هیچ گاه پیش از حمام و عوض کردن لباس هایش، فرزندان خود را بغل نکند. برای او مهم بود که به طور فیزیکی و نمادین، زندگی کاری اش را دور بریزد تا بتواند با تمام وجود در کنار خانواده اش باشد.
در آن سوی طیف، افرادی مانند «آدام گرانت»، همکار روتبارد برایش چندان مهم نیست که مقداری کار و زندگی به هم آمیخته شود. او در پادکست خود به روتبارد گفت: «پیش از آشنایی با همسرم، تصورم از یک آخر هفته جذاب، کار کردن از 7 صبح تا 9 شب بود. فکر اینکه یک ایمیل را بدون پاسخ بگذارم، به طور فیزیکی هم باعث درد و رنجم می شد.»
گرانت عاشق کارش است و به جای خستگی، از آن انرژی می گیرد. به همین دلیل است که چنین شوخی می کند: «این ایده که باید پس از کار استراحت کرد، برایم مانند این است که بگویید قصد رفتن به سینما دارید ولی پس از آن، باید تجدید قوا کنید. چرا باید چنین کاری کنید؟ شما به این دلیل به سینما رفته اید که برایتان جذاب و سرگرم کننده بوده است.»
اگر شغل شما خاموش کردن آتش واقعی یا استعاری است، شناخت خودتان بسیار مهم است. اینکه بدانید کجای طیف ادغام کننده-تفکیک کننده قرار دارید، باعث می شود که حریم بهتری برای خود تعیین کنید و انتظارات خود را به گوش مدیرتان برسانید. به عنوان مثال، تفکیک کننده ها ممکن است یک برنامه کاری مشخص و منظم داشته باشند و به طور دقیق ساعات کار خود را از پیش بدانند. ادغام کننده ها ممکن است ترجیح دهند بین بازه های کار به برخی کارهای شخصی مانند ورزش یا مراقبت از فرزندانشان برسند.
مدیران نیز باید به این تفاوت های شخصیتی توجه داشته باشند، چرا که سیاستی یکسان ممکن است برای دو پرسنل متفاوت، نتیجه ای یکسان نداشته باشد. ضمن آنکه نمی توان فرض کرد به دلیل تمایلات شخصی من، کارکنان نیز تمایلات مشابهی دارند. شاید ادغام کنندگان از یک جدول زمانی انعطاف پذیر قدردانی کنند که فرصت آزادی عمل و تصمیم گیری خودشان درباره زمان اتمام پروژه را می دهد. اما همین انعطاف پذیری می تواند به استرس و اضطراب تفکیک کنندگان بینجامد که نیازمند مرزی روشن بین زمان کار و زندگی شخصی خود هستند.
نکته نهایی این است که افراد به مرور زمان ممکن است مقداری تغییر کنند. یکی از دوستانم به نام برندن، در سال های نخست کارش در شرکت گوگل، یک ادغام کننده بود. در آن زمان، تفاوت چندانی بین زندگی او در ساعات کاری و فراغت وجود نداشت؛ به ویژه آنکه مدتی به دلیل هزینه های بالای اجاره خانه از مزیت اسکان شرکت استفاده می کرد.
او اول صبح در ساختمان شرکت از خواب بیدار می شد، در باشگاه شرکت ورزش می کرد، از حمام شرکت استفاده می کرد و صبحانه اش را هم در کافه شرکت می خورد. تقریبا تمام دوستانش نیز از کارکنان گوگل بودند. او در ساختمان محل کارش، رخت هایش را می شست و گاهی در بین کارهای شخصی پشت میز خود می نشست. شب هایی که برنامه خاصی نداشت، در اداره می چرخید و تا زمان خواب خود به برنامه نویسی مشغول بود.
او در آن زمان در وبلاگ شخصی خود نوشت: «حجم کارم چندان زیاد نیست. مساله این است که نمی دانم چه کار دیگری انجام دهم.» اما پس از 6 ماه کار در گوگل، متوجه شد که 70 تا 80 درصد زمان بیداری خود را صرف اهداف کسب و کار شرکت می کند. او متوجه شد که «تبدیل به یک زامبی شده که به طور دائم و ناهوشیار مشغول کار» و رسیدگی به هر وظیفه محوله است.
براندن می دانست که باید تفکیک روشن تری بین ساعات کار و استراحت خود ایجاد کند. او می دانست که تصمیم برای کمتر کار کردن کافی نیست. پس برای خودش برنامه ای ریخت که فقط از 8 صبح تا 4 بعدازظهر کار کند. ساعت 4 همواره مکان فیزیکی خود را تغییر می داد. دست کم به یک پارک یا کافه می رفت. همچنین با خودش عهد کرد که هیچ گاه شام را در ساختمان محل کارش صرف نکند. رویه شخصی او سال ها (تا دوران همه گیری کرونا) پابرجا بود و نتیجه دلخواه او را داد.
می توان گفت که ترسیم مرز کار و زندگی، بستگی زیادی به سلیقه و شخصیت افراد مختلف دارد. «نانسی روتبارد»، استاد مدیریت دانشگاه وارتون، معتقد است که به طور کلی افراد دو نگرش متفاوت نسبت به تفکیک کار و زندگی دارند. برخی از آنها «ادغام کننده» هستند و برایشان مهم نیست که مرز کار و زندگی شان کمرنگ شود. دسته دوم «تفکیک کننده» هستند و میل شدیدی دارند که کار را از زندگی شخصی خود جدا نگه دارند. البته که این دو نگرش، دو سوی یک طیف هستند و بیشتر شاغلان حالتی بینابینی دارند.
راتبارد برای یکی از پژوهش هایش، به بررسی رفتارهای یک تفکیک کننده پرداخت که شغلش آتش نشانی بود. او برای پایان هر شیفت کار، آداب و رسوم خاص خود را طراحی کرده بود: لباس هایش را عوض می کرد، دمپایی لاانگشتی می پوشید و پس از آنکه با ماشین به خانه بازمی گشت، مستقیم به حمام می رفت. او دو قانون مهم برای خود گذاشته بود: یکی اینکه هیچ گاه پوتین کارش را به خانه نیاورد و دوم اینکه هیچ گاه پیش از حمام و عوض کردن لباس هایش، فرزندان خود را بغل نکند. برای او مهم بود که به طور فیزیکی و نمادین، زندگی کاری اش را دور بریزد تا بتواند با تمام وجود در کنار خانواده اش باشد.
در آن سوی طیف، افرادی مانند «آدام گرانت»، همکار روتبارد برایش چندان مهم نیست که مقداری کار و زندگی به هم آمیخته شود. او در پادکست خود به روتبارد گفت: «پیش از آشنایی با همسرم، تصورم از یک آخر هفته جذاب، کار کردن از 7 صبح تا 9 شب بود. فکر اینکه یک ایمیل را بدون پاسخ بگذارم، به طور فیزیکی هم باعث درد و رنجم می شد.»
گرانت عاشق کارش است و به جای خستگی، از آن انرژی می گیرد. به همین دلیل است که چنین شوخی می کند: «این ایده که باید پس از کار استراحت کرد، برایم مانند این است که بگویید قصد رفتن به سینما دارید ولی پس از آن، باید تجدید قوا کنید. چرا باید چنین کاری کنید؟ شما به این دلیل به سینما رفته اید که برایتان جذاب و سرگرم کننده بوده است.»
اگر شغل شما خاموش کردن آتش واقعی یا استعاری است، شناخت خودتان بسیار مهم است. اینکه بدانید کجای طیف ادغام کننده-تفکیک کننده قرار دارید، باعث می شود که حریم بهتری برای خود تعیین کنید و انتظارات خود را به گوش مدیرتان برسانید. به عنوان مثال، تفکیک کننده ها ممکن است یک برنامه کاری مشخص و منظم داشته باشند و به طور دقیق ساعات کار خود را از پیش بدانند. ادغام کننده ها ممکن است ترجیح دهند بین بازه های کار به برخی کارهای شخصی مانند ورزش یا مراقبت از فرزندانشان برسند.
مدیران نیز باید به این تفاوت های شخصیتی توجه داشته باشند، چرا که سیاستی یکسان ممکن است برای دو پرسنل متفاوت، نتیجه ای یکسان نداشته باشد. ضمن آنکه نمی توان فرض کرد به دلیل تمایلات شخصی من، کارکنان نیز تمایلات مشابهی دارند. شاید ادغام کنندگان از یک جدول زمانی انعطاف پذیر قدردانی کنند که فرصت آزادی عمل و تصمیم گیری خودشان درباره زمان اتمام پروژه را می دهد. اما همین انعطاف پذیری می تواند به استرس و اضطراب تفکیک کنندگان بینجامد که نیازمند مرزی روشن بین زمان کار و زندگی شخصی خود هستند.
نکته نهایی این است که افراد به مرور زمان ممکن است مقداری تغییر کنند. یکی از دوستانم به نام برندن، در سال های نخست کارش در شرکت گوگل، یک ادغام کننده بود. در آن زمان، تفاوت چندانی بین زندگی او در ساعات کاری و فراغت وجود نداشت؛ به ویژه آنکه مدتی به دلیل هزینه های بالای اجاره خانه از مزیت اسکان شرکت استفاده می کرد.
او اول صبح در ساختمان شرکت از خواب بیدار می شد، در باشگاه شرکت ورزش می کرد، از حمام شرکت استفاده می کرد و صبحانه اش را هم در کافه شرکت می خورد. تقریبا تمام دوستانش نیز از کارکنان گوگل بودند. او در ساختمان محل کارش، رخت هایش را می شست و گاهی در بین کارهای شخصی پشت میز خود می نشست. شب هایی که برنامه خاصی نداشت، در اداره می چرخید و تا زمان خواب خود به برنامه نویسی مشغول بود.
او در آن زمان در وبلاگ شخصی خود نوشت: «حجم کارم چندان زیاد نیست. مساله این است که نمی دانم چه کار دیگری انجام دهم.» اما پس از 6 ماه کار در گوگل، متوجه شد که 70 تا 80 درصد زمان بیداری خود را صرف اهداف کسب و کار شرکت می کند. او متوجه شد که «تبدیل به یک زامبی شده که به طور دائم و ناهوشیار مشغول کار» و رسیدگی به هر وظیفه محوله است.
براندن می دانست که باید تفکیک روشن تری بین ساعات کار و استراحت خود ایجاد کند. او می دانست که تصمیم برای کمتر کار کردن کافی نیست. پس برای خودش برنامه ای ریخت که فقط از 8 صبح تا 4 بعدازظهر کار کند. ساعت 4 همواره مکان فیزیکی خود را تغییر می داد. دست کم به یک پارک یا کافه می رفت. همچنین با خودش عهد کرد که هیچ گاه شام را در ساختمان محل کارش صرف نکند. رویه شخصی او سال ها (تا دوران همه گیری کرونا) پابرجا بود و نتیجه دلخواه او را داد.
