فرزندم پورن می‌بیند چه کار کنم؟!

چطور صحبت کنید
- در یک زمان آرام و خصوصی حرف بزنید، نه وسط دعوا یا بعد از لو رفتن ناگهانی موضوع.
- از جمله‌های «من نگرانم» و «می‌خواهم کمک کنم» استفاده کنید، نه «چرا این‌طوری شدی؟». 
- درباره خودِ رفتار صحبت کنید، نه شخصیت او؛ برچسب‌هایی مثل «فاسد» یا «بی‌اراده» نزنید
 بیشتر گوش بدهید تا صحبت کنید؛ گاهی پشت این رفتار، تنهایی، استرس، کنجکاوی یا اضطراب پنهان است. 
چه کارهای عملی انجام دهید
- دسترسی را آسان نکنید: محدودیت زمانی برای گوشی و لپ‌تاپ بگذارید و دستگاه‌ها را از اتاق خواب خارج کنید.
- برنامه روزانه‌اش را با ورزش، فعالیت گروهی، و کارهای جذاب پر کنید تا زمان تنهایی کمتر شود.
- به او یاد بدهید محرک‌ها را بشناسد؛ مثلاً چه وقت‌ها، چه موقعیت‌هایی، یا چه احساس‌هایی او را به سمت این محتوا می‌برد.
- اگر لازم است، از فیلترها و ابزارهای کنترل والدین استفاده کنید، اما این را جایگزین گفت‌وگوی واقعی نکنید.
چه کارهایی نکنید
- او را تحقیر نکنید، تهدید نکنید، یا با ترساندن افراطی جلو نروید.
- موضوع را بارها و به‌صورت بازجویی‌وار تکرار نکنید؛ این کار معمولاً مقاومت و پنهان‌کاری را بیشتر می‌کند.
- موضوع را فقط «فساد اخلاقی» نبینید؛ اگر پای اجبار، اضطراب، افسردگی، یا مصرف وسواسی در میان باشد، نیاز به بررسی جدی‌تر دارد.

چه زمانی کمک حرفه‌ای بگیرید
اگر این رفتار تکراری شده، درس و خواب و روابطش را به‌هم زده، یا خودش از کنترلش ناراحت است، بهتر است با روان‌شناس نوجوان یا درمانگر آشنا با رفتارهای جنسی اجباری مشورت کنید. اگر در کنار آن نشانه‌هایی مثل افت شدید خلق، انزوا، پرخاشگری، یا افت تحصیلی دیدید، کمک تخصصی را زودتر شروع کنید.

یک جمله پیشنهادی می‌توانید این‌طور شروع کنید: «من متوجه شدم چیزی هست که شاید درگیرش باشی. نمی‌خواهم دعوا کنم؛ می‌خواهم بفهمم و کمک کنم.» این مدل شروع معمولاً امن‌تر از نصیحت یا تنبیه است.