جامعه سیال و تاب‌آوری در بحران؛ چگونه در دنیای متغیر دوام بیاوریم؟
به بیان بنیانگذار رسانه تاب آوری دکتر محمدرضا مقدسی تاب‌آوری در دنیای سیال، در ترکیب هوشمندانه ریشه‌های استوار و شاخه‌های منعطف نهفته است.
در یک جامعه مبتنی بر فلوئیسم، قواعد بازی دیگر با دستورالعمل‌های ایستا و کهنه نوشته نمی‌شوند، بلکه بر پایه جریان‌های پویا، شبکه‌های ارتباطی متحرک و نوآوری‌های لحظه‌ای بازتعریف می‌گردند. در واقع فلوئیسم به ما می‌گوید که در دنیای امروز، «پایداری» نه در سکون، بلکه در «تغییر مداوم» نهفته است.
با درک این مفهوم، می‌توانیم نگاهی دقیق‌تر به تأثیرات عینی آن بر زندگی روزمره داشته باشیم. اگر به چند دهه گذشته بازگردیم، ساختار جامعه شبیه به یک بنای آجری مستحکم و نفوذناپذیر بود. در آن روزگار، نهادها، مسیرهای شغلی، سبک زندگی و حتی تعهدات اجتماعی چارچوب‌هایی مشخص، پایدار و کم‌تغییر داشتند. انسان‌ها عموماً در همان محله‌ای که زاده می‌شدند زندگی می‌کردند، شغلی ثابت را تا بازنشستگی ادامه می‌دادند و پیوندهای اجتماعی آن‌ها بر پایه سنت‌های ریشه‌دار و ثابت تعریف می‌شد.
اما امروز جهان به شکلی ملموس دگرگون شده است. جریان‌های سیال جایگزین ساختارهای سنگین و صلب گذشته شده‌اند. جامعه امروز بیش از آنکه به سنگ و سیمان شبیه باشد، به آب می‌ماند. آب هیچ شکل ثابتی از خود ندارد؛ به هر ظرفی که وارد شود، شکل همان ظرف را می‌پذیرد، از موانع عبور می‌کند، مسیرهای تازه باز می‌کند و مدام در حال حرکت است. در چنین فضایی، پیوندهای افراد دیگر دائمی نیستند. ارتباطات انسان‌ها بر بستر شبکه‌های سریع و گاه کوتاه‌مدت بنا می‌شود. مشاغل سیار شده‌اند، جریان اطلاعات در کسری از ثانیه مرزها را درمی‌نوردد و هویت‌های جمعی پیوسته در حال بازتعریف هستند. این تغییر سبک زیست جمعی، گرچه فرصت‌ها و آزادی‌های نوینی پدید آورده، با یک پرسش بنیادی و سرنوشت‌ساز روبرو است: هنگامی که یک بحران فراگیر، ناگهانی و ویرانگر رخ می‌دهد، سرنوشت این جامعه جاری چه خواهد شد؟ آیا ساختاری که ثبات سفت و سخت سنتی را از دست داده، می‌تواند در برابر ضربات سنگین زلزله، سیل، بحران‌های اقتصادی، شیوع بیماری‌ها یا حوادث انسانی بایستد؟ اینجاست که مفهوم فلوئیسم با مقوله تاب‌آوری اجتماعی تلاقی پیدا می‌کند.
تاب‌آوری اجتماعی به زبان ساده یعنی توانایی یک جامعه برای جذب ضربه‌ها، خم شدن در برابر فشارها بدون شکستن، و دوباره سرپا ایستادن پس از مواجهه با توفان. تاب‌آوری به معنای بی‌تأثیر ماندن یا انکار آسیب نیست؛ بلکه بیانگر هنر انطباق، بازسازی و حتی قوی‌تر شدن پس از عبور از ویرانی است. برای درک پیوند میان جامعه سیال و تاب‌آوری، باید دید که چگونه ویژگی‌های جریان‌وار و منعطف زندگی امروزی می‌تواند هم مانند سپری محافظ عمل کند و هم مانند تیغی دو‌دم، آسیب‌پذیری‌های تازه‌ای بیافریند.
بخش نخست این ارتباط، قدرت شگفت‌انگیز انطباق سریع است. هنگامی که یک حادثه بزرگ رخ می‌دهد، سامانه‌های سنتی، متمرکز و دیوان‌سالار معمولاً دچار شوک و زمین‌گیری می‌شوند. روال‌های اداری کند، سلسله‌مراتب طولانی برای تصمیم‌گیری و قوانین دست‌وپاگیر باعث می‌شوند ساعات طلایی نجات و امداد اولیه از دست برود. در این شرایط، ساختار صلب مانند شاخه خشک درختی کهنسال در برابر تندباد مقاومت خشکی نشان می‌دهد و در نهایت می‌شکند.
اما خصلت سیال جامعه در این دقایق حیاتی خود را به رخ می‌کشد. شهروندان در بستر شبکه‌های ارتباطی غیررسمی و پویا، خیلی زودتر از رسیدن بخش‌نامه‌ها و نهادهای رسمی دست‌به‌کار می‌شوند. شبکه‌های محلی، کانال‌های داوطلبانه مردمی و گروه‌های آنلاین در چند دقیقه متولد می‌شوند، نیازها را شناسایی می‌کنند، موقعیت آسیب‌دیدگان را به اشتراک می‌گذارند و کمک‌های لازم را از سراسر جامعه جمع‌آوری و به نقاط حادثه‌دیده هدایت می‌کنند. این نوع امدادرسانی محتاج احکام اداری نیست؛ بلکه زاییده روح سیال جامعه است که به سرعت با خلاهای موجود هماهنگ می‌شود و جای خالی کمبودها را پر می‌کند.
علاوه بر سرعت واکنش، جامعه سیال راهکارهای متفاوتی برای سازگاری موقت پیدا می‌کند. در بحران‌هایی نظیر همه‌گیری‌های بهداشتی، این جریان سیال بود که به مدارس، کسب‌وکارها و خانواده‌ها امکان داد در عرض چند هفته شیوه‌های آموزش، کار از راه دور و مبادلات خود را بازآفرینی کنند. جامعه سنتی در مواجهه با قرنطینه به کلی تعطیل می‌شد، اما جامعه سیال از بستر فناوری و انعطاف‌پذیری کارکردی خود بهره برد تا زندگی را در قالبی متفاوت جاری نگه دارد.
با وجود تمام این مزایا، نگاه واقع‌بینانه ما را ملزم می‌کند که روی دیگر سکه را نیز به دقت بررسی کنیم. اگر جامعه‌ای تمام هویت و پایه‌های خود را در جریان‌های سیال حل کند و از هرگونه لنگرگاه و ثبات خالی شود، در میانه بحران‌های فرسایشی به شدت آسیب‌پذیر خواهد بود. سیالیت بیش از اندازه خطرات بزرگی را در خود پنهان کرده است.
نخستین خطر، ناپایداری پیوندها و تعهدات است. امدادرسانی اولیه در بحران، هیجان‌انگیز، سریع و پرشور است؛ همه می‌خواهند سهمی داشته باشند. اما فرایند بازسازی یک شهر ویران‌شده، ترمیم روان‌های آسیب‌دیده یا مهار تبعات اقتصادی یک فاجعه، کاری نیست که ظرف چند روز یا چند هفته به سرانجام برسد. بازسازی نیازمند ماه‌ها و گاه سال‌ها ایستادگی، برنامه‌ریزی یکنواخت و تعهد پایدار است. گروه‌ها و شبکه‌های سیال که بر اساس احساسات مقطعی و اهداف فوری شکل گرفته‌اند، خیلی زود دچار خستگی و پراکندگی می‌شوند. اعضای این شبکه‌ها با فروکش کردن تب‌وتاب اولیه، به سوی مسائل روزمره خود روانه می‌شوند و آسیب‌دیدگان را در میانه مسیر بازسازی تنها می‌گذارند.
دومین تهدید بزرگ، مسئله همبستگی عمیق و اعتماد متقابل است. جامعه‌ای که در آن همه‌چیز سریع، متغیر و موقتی است، در ایجاد سرمایه اجتماعی پیونددهنده با دشواری روبرو می‌شود. اگر مردم احساس کنند همسایگان یا هم‌وطنانشان تنها در لحظه‌های خوشی یا پروژه‌های گذرا در کنار آن‌ها هستند و تعهد اخلاقی پایدار و خلل‌ناپذیری میان افراد جاری نیست، در شرایط سخت رو به فردگرایی افراطی و انزوا می‌آورند. در چنین وضعیتی، روحیه نجات همگانی جای خود را به مسابقه برای نجات فردی می‌دهد، رفتاری که در هجوم برای ذخیره ارزاق، احتکار کالا یا گسترش رفتارهای ناهماهنگ در روزهای ناامنی به روشنی نمایان می‌شود.
سومین خطر ناشی از سیال بودن بی‌مهار، سردرگمی روانی و غرق شدن در انبوه داده‌هاست. در فضای ارتباطی سیال، همان‌طور که پیام‌های نجات سریع دست‌به‌دست می‌شوند، شایعات مخرب، تحلیل‌های غلط و ادعاهای هراس‌افکن نیز با سرعتی غیرقابل کنترل تکثیر می‌شوند. این جریان پرشتاب داده‌های ضدونقیض باعث فرسایش آرامش روانی جامعه می‌شود و توانایی جمعی برای قضاوت منطقی و خونسردی در برابر بحران را از میان می‌برد.
با ارزیابی این دو روی سکه، این نتیجه بنیادین به دست می‌آید که بقا و تاب‌آوری جامعه در دنیای متلاطم امروز، در نفی یکی و پذیرش افراطی دیگری نهفته نیست. جامعه تاب‌آور نه می‌تواند مانند دژی سنگی و بی‌انعطاف زندگی کند که با اولین لرزه فرو بپاشد، و نه می‌تواند چون مهی پراکنده و بدون هسته باشد که با وزش بادی از میان برود.
تاب‌آوری اجتماعی راستین در گرو برقراری تعادلی خردمندانه میان دو عنصر ثبات بنیادین و انعطاف ساختاری است. جامعه برای عبور سرافراز از بحران‌ها به نهادها، قوانین و اصولی نیازمند است که حکم ریشه‌های کهنسال و عمیق درخت را دارند؛ ریشه‌هایی چون عدالت در توزیع منابع، سلامت و اقتدار کارشناسانه نهادهای پایه، قوانین شفاف و شفافیت در مدیریت لجستیک. در عین حال، تنه‌ها و شاخه‌های این درخت باید یاد بگیرند که مانند ترکه بید در برابر تندباد منعطف باشند، خود را متناسب با موقعیت‌های تازه خم کنند، از شبکه‌های داوطلبانه و نوآوری‌های لحظه‌ای استقبال نمایند و دست نهادهای خودجوش مردمی را باز بگذارند.
در پایان، درک فلسفه فلوئیسم به ما می‌آموزد که جهان آینده جایی برای سرسختی‌های خشک و رفتارهای نامنعطف باقی نگذاشته است. بحران‌ها دیگر به شیوه‌های سنتی قابل مهار نیستند. برای ساختن جامعه‌ای تاب‌آور، باید یاد بگیریم که چگونه به طور هم‌زمان استوار و روان باشیم؛ بدانیم چه هنگام باید بر سر ارزش‌های بنیادین، انسانیت و اصول اخلاقی سخت و محکم بایستیم، و چه زمان برای نجات جان‌ها، سازگاری با واقعیت جدید و یاری‌رسانی متقابل، مسیرهای سفت و مرسوم را بشکنیم و مانند رودی زنده و روان جاری شویم.
